“ยกให้เธอทั้งหมดเลย”
ซุ่ยซุ่ยหยุดร้องไห้ แล้วยื่นมือเล็ก ๆ ออกมา
ลู่จวิ้นเซิน…
…
เมิ่งชูถูกพนักงานที่ลู่จวิ้นเซินให้รออยู่ชั้นล่างพาขึ้นมาบนห้อง พอมาถึงหน้าประตู เธอก็รู้สึกประหม่าอยู่บ้าง
อย่างไรเสีย คนที่เธอต้องเผชิญหน้าด้วยก็คือลู่จวิ้นเซิน
พนักงานกดกริ่งประตู เมื่อประตูเปิดออก เขาก็ผายมือเชื้อเชิญเมิ่งชู
เมิ่งชูสูดหายใจเข้าลึก ๆ ปลุกใจตัวเองเงียบ ๆ ก่อนเดินเข้าไป
เจียงเจ๋อพาเธอมาหยุดตรงหน้าลู่จวิ้นเซิน “คุณผู้ชายครับ”
ลู่จวิ้นเซินเงยหน้าขึ้น สายตาหยุดอยู่บนตัวเมิ่งชู
เมิ่งชูรีบร้อนมองหาซุ่ยซุ่ยไปทั่ว กลัวว่าซุ่ยซุ่ยจะถูกลู่จวิ้นเซินรังแก
แต่กลับเห็นเจ้าก้อนน้อยนั่งอยู่บนโซฟา กำลังกินอมยิ้มหลากรสกองโตอย่างเอร็ดอร่อย
เมิ่งชูมีสีหน้าประหลาดใจ ยัยตัวแสบ แม่ของหนูข้างนอกแทบจะร้อนใจจนเป็นบ้าอยู่แล้ว ยังจะนั่งกินลูกอมอยู่อีกนะ
เมิ่งชูไม่มีเวลาคิดมาก รีบเดินเข้าไปหา “ซุ่ยซุ่ย แม่มาแล้ว”
ซุ่ยซุ่ยเงยหน้าขึ้น พอเห็นเมิ่งชูก็ดีใจจนเกือบจะเรียกคำว่าแม่ทูนหัวออกมา เมิ่งชูจึงรีบส่งสายตาให้เธอ
ซุ่ยซุ่ยกะพริบตาปริบ ๆ แม้ไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ทูนหัวถึงบอกว่าตัวเองเป็นแม่ แต่เธอก็ฉลาดมากพอจะให้ความร่วมมือ “แม่ ในที่สุดแม่ก็มาสักที”