เซี่ยหนานจือเม้มริมฝีปากแน่น สูดหายใจลึกแล้วถามว่า “คุณลู่รู้กฎหมายไหมคะ? รู้หรือเปล่าว่าการบุกรุกบ้านคนอื่นเป็นความผิด?”
ลู่จวิ้นเซินไม่ใส่ใจนัก
เขาลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่แผ่แรงกดดันออกมาอย่างชัดเจน
เขาค่อย ๆ ขยับเข้ามา เซี่ยหนานจือก็ถอยทีละก้าว
กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัวลู่จวิ้นเซิน
เซี่ยหนานจือคิดหนีโดยไม่รู้ตัว ทว่าข้อมือกลับถูกเขาคว้าไว้แล้วกระชากกลับมาด้วยแรงมหาศาล
เขากดมือทั้งสองข้างของเธอไว้กับกำแพง
เซี่ยหนานจือเงยหน้าจ้องลู่จวิ้นเซิน แววตาลุกโชนด้วยโทสะ “คุณจะทำอะไร?”
ลู่จวิ้นเซินจ้องเธอเช่นกัน ใบหน้านี้เปลี่ยนไปจากเมื่อห้าปีก่อน เครื่องหน้าคมชัดและงดงามขึ้นกว่าเดิม
เซี่ยหนานจือในตอนนั้นไม่ชอบแต่งหน้า แต่ตอนนี้ใบหน้าของเธอแต่งแต้มเครื่องสำอางบางเบา ยิ่งงดงามไร้ที่ติ
ทุกอย่างล้วนดีงาม มีเพียงดวงตาคู่นั้นที่เคยมีแต่เขาอยู่เต็มหัวใจ บัดนี้กลับไม่มีเขาเหลืออยู่เลย มีเพียงความเย็นชาและความโกรธเท่านั้น
แววตาเช่นนั้นทิ่มแทงลู่จวิ้นเซินอย่างจัง
เขาไม่ชอบสายตาที่เซี่ยหนานจือมองเขาแบบนี้
“หนีทำไม? เมื่อห้าปีก่อนคุณจากไปโดยไม่บอกกล่าว ไม่มีอะไรจะอธิบายเลยหรือ?”
เซี่ยหนานจือจ้องเขากลับอย่างไม่ยอมแพ้ “ทำไมฉันถึงจากไปโดยไม่บอกกล่าว คุณไม่รู้หรือคะ? คุณชอบสวี่รั่วฉิง ฉันเลยเป็นฝ่ายขอหย่าเพื่อให้พวกคุณได้สมหวัง แล้วอย่างไรคะ? ฉันทำให้ท่านประธานลู่พอใจไม่พอหรือ?”
ลู่จวิ้นเซินขมวดคิ้วแน่น แววตาหม่นมืดลง
“เซี่ยหนานจือ คุณได้ยินจากหูข้างไหนว่าผมพูดว่าชอบสวี่รั่วฉิง?”