เซี่ยหนานจือหน้าซีดเผือด
แย่แล้ว
“จือจือ เธอจะกลับมาแล้วเหรอ?”
เสียงของเมิ่งชู
“หม่าม้า...”
เซี่ยหนานจือรีบคว้าโทรศัพท์มาแล้วตัดสายทันที
ลู่จวิ้นเซินขมวดคิ้ว
เขาได้ยินแล้ว
มีคนเรียกหม่าม้าอยู่ในสาย
สายตาของเขาจับจ้องเซี่ยหนานจือ ดวงตาลึกล้ำหรี่ลงอย่างอันตราย เมื่อเห็นท่าทางประหม่าของเธอ ความสงสัยก็ผุดขึ้นในใจทันที
“หม่าม้า? เรียกเธอเหรอ?”
เซี่ยหนานจือกำโทรศัพท์แน่น พยายามข่มตัวเองที่กำลังสั่น “เป็นลูกของเพื่อนฉัน เรียกเพื่อนฉันต่างหาก”
“ลูกของเพื่อน” ลู่จวิ้นเซินเค้นเสียงเย็นชา “แล้วเธอจะลนลานทำไม?”
“นายเห็นตรงไหนว่าฉันลนลาน?”
“หึ”
ลู่จวิ้นเซินหัวเราะเยาะ แม้เซี่ยหนานจือจะควบคุมลมหายใจและสีหน้าได้ดี แต่แววตากับท่าทางของเธอกลับทรยศตัวเอง
“เธอกำลังโกหก เซี่ยหนานจือ รู้ไหมว่าตอนโกหกสายตาเธอชอบเหลือบไปมา?”
“ลู่จวิ้นเซิน นายกำลังสอบสวนฉันอยู่หรือไง?”
“ใช่ ฉันกำลังสอบสวนเธอ ฉันแค่อยากรู้ว่าเมื่อหลายปีก่อน ตอนเธอตั้งครรภ์ได้เจ็ดเดือนแล้วไปโรงพยาบาลเพื่อทำแท้ง หมอคนไหนกันที่ยอมทำให้ หรือว่าเด็กคนนั้นไม่ได้ถูกทำแท้งเลย แต่เธอคลอดที่ประเทศ Y แล้วเลี้ยงไว้ที่นั่น เด็กที่เรียกหม่าม้าเมื่อครู่นี้ใช่เด็กคนนั้นหรือเปล่า?”
ทุกคำถามที่ลู่จวิ้นเซินเอ่ยทำให้เซี่ยหนานจือใจเต้นระส่ำ
เพราะเขาเดาถูกทุกข้อ
เซี่ยหนานจือกัดฟันกรอด มองลึกเข้าไปในดวงตาของลู่จวิ้นเซินอย่างจริงจัง “ไม่ใช่ เด็กคนนั้นฉันทำแท้งไปแล้ว นายสงสัยอะไร? คิดว่าฉันจะเก็บลูกของนายไว้หรือไง?”