ช่วงนี้ จี้เหวยหรานไปที่แผนกประสาทวิทยาอีกสองครั้ง แต่ก็ได้รับข่าวว่าฉือเสี่ยวหว่านยังคงลาป่วยอยู่
แถมเบอร์โทรศัพท์กับแอปวิแชตก็ยังอยู่ในบัญชีดำ เขาส่งข้อความว่า "เรามาคุยกันหน่อยเถอะ" ออกไปก็ไม่ได้
สภาพที่ยังคาราคาซังอยู่นี้ ทำให้เขาหงุดหงิด
และการตามหาคนอย่างมีจุดหมายสองครั้งของเขานี่เอง ที่ทำให้เกิดเสียงซุบซิบเล็ก ๆ ในโรงพยาบาลที่ข้อมูลข่าวสารแพร่สะพัดรวดเร็ว
จี้เหวยหรานที่โรงพยาบาลแต่ไหนแต่ไรก็สมถะ มีคนรู้น้อยมากว่าพื้นเพครอบครัวของเขาโดดเด่นเพียงใด แต่หน้าตาที่ดีเป็นเลิศของเขาก็ดึงดูดสายตาคนอยู่แล้ว
ปกติเขาเคร่งครัด ไม่มีข่าวซุบซิบใด ๆ
ตอนนี้เขาปรากฏตัวติด ๆ กันที่แผนกประสาทวิทยา และมาหาหมอฉือที่ก็โดดเด่นไม่แพ้กัน เลยอดให้คนเดาไม่ได้
ฉือเสี่ยวหว่านเพิ่งก้าวเข้าสู่พื้นที่คนไข้ ยังไม่ทันได้เปลี่ยนเสื้อกาวน์ ก็โดนหมอและพยาบาลหลายคนรุมล้อม
พวกเธอมีรอยยิ้ม ดวงตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"เสี่ยวหว่าน เธอกลับมาได้แล้วสิ! สบายดีขึ้นยัง?" เหลียงเวยเอ่ยขึ้นก่อน
"อือ ไม่เป็นไรแล้ว"
"เฮ้อ ตอนที่เธอไม่อยู่ มีคนร้อนใจนะ!" พยาบาลอีกคนเบ้ปาก ลดเสียง
"หมอจี้จากแผนกศัลยศาสตร์หัวใจ มาที่แผนกเราตั้งหลายหน! มาหาเธอทุกครั้งเลย ครั้งที่แล้ว รองหัวหน้าอู๋มาเห็นพอดี ยังยิ้มและตบบ่าเขาเลย ดูท่าทางรู้จักกัน"