แม้เจียงซวี่จะดูซื่อบื้อ แต่ก็เฉพาะต่อหน้าอวี้เสวียนเท่านั้น
ก็เขาสอบติดมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียได้ด้วยตัวเอง นับว่ามีไหวพริบระดับสุดยอด
เพียงชั่วพริบตา เขาก็ปะติดปะต่อเรื่องทั้งหมดได้กระจ่าง
พี่น้องบ้าอะไรกัน!
มีแต่แผนชั่วทั้งนั้น!
คำพูดบ้า ๆ ที่ว่า “ผู้หญิงใจอ่อนง่าย” “ทำตัวอ่อนแอแกล้งจนทำให้ใจอ่อนได้ดีที่สุด”!
มารยาทั้งเพ!
ไอ้ชั่วนั่นยุให้เขาแสร้งน่าสงสารเข้าหาอวี้เสวียน ลับหลังก็เอาเงินจริงทองแท้ไปประจบอวี้เสวียน!
เจียงซวี่มัวแต่งก ๆ งก ๆ อยู่เป็นเด็กขยันยากจน ซื้อดอกไม้ดี ๆ สักช่อให้อวี้เสวียนยังต้อง “วางแผนกระเบียดกระเสียร” อยู่นาน แต่หมอนั่นกลับส่งเครื่องประดับมาจากโรงประมูลถึงที่!
ความโกรธแล่นขึ้นหัว จนเขากัดฟันกรอด
อารมณ์นี้ รอกลับอเมริกาไปจะคิดบัญชีให้หายแค้น!
แต่ตอนนี้ ต่อให้โมโหแค่ไหนก็ต้องเก็บไว้ เรื่องเร่งด่วนคือเสวียนเสวียน
เขาขยับเข้าไปใกล้ เอ่ยเสียงอ่อนหวานและน้อยใจ
“เสวียนเสวียน...ฉันผิดแล้ว รู้ว่าผิดจริง ๆ”
“ฉันถูกพวกนั้นหลอก ฉันมันโง่...แต่หัวใจที่ให้เธอเป็นของจริงนะ อย่าโกรธได้ไหม จะด่าจะตีก็ได้ แต่อย่าเมินฉันแบบนี้เลย...”