อวี้เสวียนเพิ่งเสร็จงาน
ก้าวเข้าสู่ซุ้มประตู ยังไม่ทันถอดรองเท้าส้นสูง ความอบอุ่นคุ้นเคยก็โอบล้อมมาจากด้านข้าง
จี้เหวยหรานดูเหมือนจะรออยู่หลังประตูมานานแล้ว ดึงเธอเข้ามากอด
แขนกระชับแน่น โอบรอบตัวเธอไว้ทั้งหมด
"กลับมาแล้ว?" เสียงเขาทุ้มมาก ซบลงบนเส้นผมของเธอ
"รอนานไหม?"
"อืม…" เขาตอบในลำคออู้อี้ ริมฝีปากแนบชิดใบหูบอบบางของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่าริน พึมพำแผ่วเบา "…คอแห้งจัง"
"อืม… งั้นฉันไปอาบน้ำก่อนนะ?"
เธอรู้สึกถึงแขนที่โอบรอบตัวรัดแน่นขึ้นอีก
"ไม่เอา"
……
ริมฝีปากจากใบหูเลื่อนต่ำลงมา แตะต้องแก้มเธออย่างแผ่วเบา สุดท้าย ประทับลงบนริมฝีปากเธอเบาๆ
ฝีมือจูบของเขา ไม่ได้เคอะเขินเหมือนตอนแรกอีกต่อไปแล้ว
ในช่วงเวลาแห่งการฝึกฝนนี้ เขาเรียนรู้วิธีที่จะทำให้เธอยอมจำนนได้เร็วขึ้นด้วยตนเอง
บางครั้งอ่อนโยนเคลียเคล้า บางครั้งแข็งกร้าวบุกรุก ปลุกเร้าอาการสั่นสะท้านเล็กๆ ของเธอได้อย่างแม่นยำเสมอ
ความคิดที่อวี้เสวียนอยากจะแกล้งเขาก็จืดจางลง ใจลึกๆ ก็วาบหวามด้วยความซ่าซ่านที่คุ้นเคย
เธอเริ่มคิดถึงรสชาติของเขาแล้ว
จึงโอบรอบต้นคอเขา ตอบสนองความปรารถนาของเขา
ท่าทีเล็กๆ ที่ออดอ้อนพึ่งพา จี้เหวยหรานชอบมาก กำลังจะก้มลงจูบให้ลึกขึ้น แต่อวี้เสวียนกลับเป็นฝ่ายเริ่มก่อน ดูดริมฝีปากล่างของเขาเข้าไป ดูดเบาๆ
จี้เหวยหรานไม่อยากอดกลั้น ก็ดูดตอบเช่นกัน
เพียงแต่ครั้งนี้ ดูเหมือนเขาจะควบคุมไว้มาก แม้แต่ลมหายใจยังแผ่วเบา
อวี้เสวียนกำลังแปลกใจ เขาก็เอ่ยปาก
"พ่อแม่ฉันมาแล้ว อยู่ในห้องนั่งเล่น"