ในบ่ายวันแข่งขันบาสเกตบอล ภายในและภายนอกโรงยิมของมหาวิทยาลัย A คลาคล่ำไปด้วยผู้คน บรรยากาศคึกคัก
คณะบริหารธุรกิจและคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ต่างก็เป็นทีมที่แข็งแกร่งภายในมหาวิทยาลัย แถมยังมีโจวเจินเหยาและชเวอึนอูอยู่ด้วย ความสนใจจึงสูงอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
ที่นั่งของผู้ชมถูกจับจองไปเกือบเต็มตั้งแต่เนิ่น ๆ
เดิมทีโจวเจินเหยาตั้งใจจะมาอยู่แล้ว
ทว่าเมื่อวันก่อน เขาถูกคุณทวดเรียกตัวกลับไปที่บ้านหลังใหญ่
ชายชราผู้นี้เคยมีส่วนร่วมในการก่อตั้งมหาวิทยาลัย A ด้วยมือของตัวเอง ปัจจุบันอายุเกือบร้อยปีแล้ว แต่ก็ยังดูสดชื่นกระปรี้กระเปร่า
คุณทวดโจวเก็บตัวเงียบ ไม่ค่อยออกไปไหน แต่หูตายังคงแจ่มชัด ระยะหลังมานี้ เขาได้ยินข่าวลือมาบางอย่าง ว่าพวกเขาทะเลาะกัน
ในห้องน้ำชา คุณทวดสวมแว่นสายตายาว แล้วค่อย ๆ วางกาน้ำชาทรายสีม่วงในมือลง สายตาเปี่ยมเมตตาจับจ้องไปที่หลานชายคนโต
"อาเหยา เจ้ายังเด็ก อย่าบังคับตัวเองให้ตึงเหมือนสายธนูเลย ทีมบาสเกตบอลของมหาวิทยาลัย A ฉันเฝ้าดูมันถูกสร้างขึ้นมาทีละเล็กทีละน้อย หลายปีมานี้ยังได้แชมป์ระดับชาติมาหลายครั้ง"
ใบหน้าของชายชราเผยรอยยิ้มแห่งความทรงจำ
"ฉันได้ยินว่า ปีนี้คณะพวกเจ้ามีการแข่งขันอีกแล้ว ถ้าไม่เข้าร่วม อย่างน้อยก็ไปดูเถอะ คนหนุ่มก็ควรมีชีวิตชีวาอย่างคนหนุ่ม ฉันบอกกับหนูเจาเจาไปก่อนแล้ว พวกเจ้าสองคนไปด้วยกัน ก็ถือว่าได้ผ่อนคลาย ได้พูดคุยกัน"
ดังนั้น จึงเกิดเป็นภาพตรงหน้าขึ้นมา—
อัฒจันทร์ด้านหน้าที่มีมุมมองดีที่สุด โจวเจินเหยาและจินเจาลู่นั่งเรียงกัน