"พี่เหยา เมื่อกี้คุณอยู่กับใครหรือเปล่า"
โจวเจินเหยาสายตาไม่ขยับ น้ำเสียงเรียบเฉย "เพื่อนคนหนึ่ง"
"เพื่อน?"
เสียงของเธอสูงขึ้น ความโกรธระงับไม่อยู่แล้ว "ช่วงนี้คุณเพื่อนเยอะจริงนะ โจวเจินเหยา"
"ถ้าฉันกับผู้ชายคนหนึ่งอยู่ด้วยกันทุกวัน คุณจะคิดยังไง!"
โจวเจินเหยาในที่สุดก็หันมามองเธอ ไม่มีท่าทีรู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย
ไม่ว่าจะยังไง ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็มีความคาดหวังของผู้ใหญ่พาดพิงอยู่
แม้ว่าพวกเขาจะไม่เคยคบกันอย่างชัดเจนก็ตาม
การแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ตระกูล เป็นความรับผิดชอบร่วมกันของพวกเขา ไม่เกี่ยวกับชอบหรือไม่ชอบ พวกเขารู้แก่ใจดี
บางที เขาควรปลอบใจสักสองสามคำ อย่าให้บรรยากาศแย่เกินไป
แต่ไม่มีอารมณ์จะปลอบใจ
"พูดจบแล้ว?"
"ฉันคงไม่คิดอะไร แล้วแต่คุณ"
ลิฟต์ส่งเสียง "ติ๊ง" ถึงลานจอดรถใต้ดิน ประตูค่อยๆ เลื่อนเปิด
"จะให้ฉันไปส่งไหม?"
"คุณ..."
เห็นท่าทีไม่แยแสของเขา จินเจาลู่ก็โกรธจัด
ส่วนโจวเจินเหยาก็ก้าวเดินออกไปแล้ว
ความน้อยใจที่สะสมมาหลายวันในที่สุดก็พังทลาย น้ำตาไหลขึ้นมาโดยควบคุมไม่ได้ พร่ามัวสายตา
"โจวเจินเหยา —!"
เธอก้มตัวลงอย่างแรง กระชากรองเท้าส้นสูงที่เท้าออกหนึ่งข้าง จากนั้นใช้แรงทั้งหมดขว้างไปที่แผ่นหลังของเขาอย่างแรง
"ปั๊ก!"
รองเท้าข้างหนึ่งกระแทกแผ่นหลังโจวเจินเหยา เกิดเสียงทึบ