บนอัฒจันทร์จุดชมวิวที่ดีที่สุด โจวเจินเหยานั่งเงียบ
รอยยิ้มบริสุทธิ์และเบิกบานผุดบนใบหน้าของเด็กสาว นั่นเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยเห็น
เธอดูอย่างตั้งใจ ดวงตาจับจ้องไปที่เงาร่างหมายเลข 7 ไม่วางตา
มุมปากของโจวเจินเหยาเม้มเป็นเส้นตรง
เขาตระหนักว่าตอนนี้ตนเองรู้สึกหงุดหงิด หงุดหงิดมาก
จินเจาลู่และเพื่อนสาวอีกสองสามคนก็ถูกบรรยากาศการแข่งขันที่ร้อนระอุปลุกเร้าตามไปด้วย
โดยเฉพาะเมื่อชเวอึนอูฉายแสงเจิดจรัสในสนาม สายตาของพวกเธอก็อดไม่ได้ที่จะถูกดึงดูดไป
“เจาเจา ดูหมายเลข 7 นั่นสิ!”
เซียะหย่างกระตุกแขนเสื้อของจินเจาลู่ด้วยความตื่นเต้น
“ท่าทางเท่ หน้าตาก็หล่อด้วย!”
“เก่งจริง ๆ ” จินเจาลู่มองตามไป พยักหน้า ประเมินอย่างเป็นกลาง
เธอคุ้นเคยกับคนโดดเด่นทุกประเภทตั้งแต่เด็ก มีสายตาที่ชื่นชมคนเก่งเป็นของตัวเอง
ถึงขั้นอดเปรียบเทียบในใจไม่ได้ สมัยที่โจวเจินเหยาเล่นบอล ก็โดดเด่นดึงดูดสายตาเช่นนี้ เพียงแต่ไม่โอ้อวดเท่า เก็บตัวมากกว่า
ในตอนนั้น เพื่อนอีกคนที่นั่งข้าง ๆ ซึ่งจิตใจละเอียดอ่อน ก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศกดดันผิดปกติจากโจวเจินเหยาอย่างเฉียบแหลม
เดิมทีเขาก็มีนิสัยค่อนข้างเย็นชา ตอนนี้เงียบงันจนเกินไปหน่อย
เพื่อนคนนี้พลันจินตนาการละคร “หึงหวง” ขึ้นในสมองทันที
เธอแอบแตะเพื่อนอีกคนใต้โต๊ะ ส่งสายตาไปทางโจวเจินเหยา แล้วยื่นปากไปทางจินเจาลู่ที่กำลังดูบอล ทำปากเป็นคำว่า “หึงแล้ว”
สาว ๆ หลายคนเข้าใจกันทันที แลกเปลี่ยนสายตา มุมปากยกยิ้มอย่างรู้ทัน
โจวเจินเหยานี่ไม่พอใจชัด ๆ !
เพราะอะไร? แน่นอนว่าต้องเป็นเพราะความสนใจของจินเจาลู่ถูกหนุ่มอื่นในสนามดึงดูดไป แสดงว่าเขาก็ยังแคร์อยู่ไม่น้อยเลยนี่!