คุณแม่จี้มีท่าทีต่อฉือเสี่ยวหว่านค่อนข้างซับซ้อน
ลึกๆ แล้วเธอชื่นชมเด็กสาวคนนี้
ฉลาด ขยัน มีความภาคภูมิใจในตัวเอง พึ่งพาตัวเองมาจนถึงทุกวันนี้ และยังสามารถยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับเหวยหรานในเรื่องการเรียนได้
แต่ชื่นชมก็ส่วนหนึ่ง ความสนิทสนมเป็นอีกเรื่องหนึ่ง นิสัยของทั้งสองคนไม่เข้ากัน คุยกันไม่รู้เรื่อง
อย่างไรก็ตาม คุณแม่จี้ก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้
เด็กๆ โตแล้ว มีชีวิตของตัวเอง ใครบอกว่าต้องสนิทกับป้าแก่ๆ อย่างเธอเหมือนแม่ลูก?
เธอคิดได้ตั้งนานแล้ว ต่อไปก็ไม่ได้คิดจะอยู่บ้านเดียวกับลูกชาย ต่างคนต่างเคารพกันก็พอ
แต่จี้เหวยหรานกลับตัวแข็งค้างไปทั้งร่าง
สิ่งที่เขาพยายามปิดบังไว้อย่างมิดชิด กลับถูกคำพูดเบาๆ ของแม่พูดออกมาจนได้
สายตาของเขาค่อยๆ ชำเลืองไปทางด้านข้าง
อวี้เสวียนทำสีหน้าตกตะลึงออกมาได้อย่างเหมาะเจาะ
"คุณน้า เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะคะ?"
"เหวยหรานกับพี่เสี่ยวหว่าน..."
คุณแม่จี้ก็ถือว่าอวี้เสวียนเป็นคนในครอบครัวแล้ว จึงพูดแชร์อย่างอารมณ์ดี
"โอ๊ย เสวียนเสวียน เธอไม่รู้หรอก น้าปวดหัวจะตายเพราะไอ้เด็กนี่!"
"ทุกวันนี้ คนอื่นสมัยมหาวิทยาลัยก็มีแฟนกันทั้งนั้น แต่เขาไม่ยอมมี ทำตัวเป็นหุ่นยนต์เช้าจรดค่ำ! เอาแต่เรียน เอาแต่ทำงาน ไม่รู้คิดอะไรอยู่!"
จี้เหวยหรานหลับตาลง
"น้าก็เลยแนะนำเสี่ยวหว่านที่อยู่แผนกน้าให้เขารู้จัก สองคนนั้นยังเคยเป็นเพื่อนมหาวิทยาลัยกันด้วยนะ! ดีจะตาย!"
"แล้วทายสิว่าเป็นไง? คบกันมาตั้งนานแล้ว ยังไม่เห็นจะคืบหน้าเลย โมโหจะตาย!"