อากาศในรถหยุดนิ่งไปชั่ววินาที
อวี้เสวียนเห็นได้ชัดว่าไม่คาดคิดว่าจะถูกขัดจังหวะโดยตรงเช่นนี้ สีหน้าสดใสกระตือรือร้นแข็งไปเล็กน้อย จากนั้นก็หลุบตาลง ทำท่าทางน้อยใจ
เธอพึมพำเบาๆ "...ยังไม่ให้คนอื่นพูดให้จบเลย..."
จี้เหวยหรานมองเห็นสีหน้าเล็กๆ น้อยๆ ของเธอผ่านกระจกมองหลังได้อย่างชัดเจน
หลังผ่านการอยู่ร่วมกันมาหนึ่งวันเต็มๆ เขาเริ่มชินกับความเอาแต่ใจเล็กๆ น้อยๆ ของอวี้เสวียนแล้ว
ตอนนี้อวี้เสวียนต้องการการปลอบโยน
เขาอดไม่ได้ที่จะผ่อนเสียงลงนุ่มนวลขึ้น ปลอบว่า
"แล้วเดิมทีอวี้เสวียนอยากจะพูดอะไร? นอกจากร้านอาหารญี่ปุ่น ยังอยากกินอะไรอีก?"
ดวงตาของอวี้เสวียนกลับมาสดใสอีกครั้ง "ที่จริงตอนกลางวันฉันได้ยินเพื่อนร่วมงานบอกว่า ตรงเดอะบันด์มีร้านอาหารเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เปิดใหม่ ชื่อว่า 'ใบมะนาว' ดูน่ากินสุดๆ เลย..."
จี้เหวยหรานฟังแล้วก็ดูเหมือนจะคิดว่าไม่เลว
เขาจำได้ว่าก่อนหน้านี้เหมือนจะเคยพูดกับฉือเสี่ยวหว่านว่าอยากลองร้านอาหารเอเชียตะวันออกเฉียงใต้สักร้าน แต่ยังไม่ได้ไป จึงพูดด้วยน้ำเสียงปรึกษาหารือกับฉือเสี่ยวหว่านว่า
"เสี่ยวหว่าน ฟังดูดีนะ วันนี้เราเปลี่ยนไปร้านนั้นไหม?"
เพิ่งพูดจบ สีหน้าของฉือเสี่ยวหว่านก็เย็นชากว่าเมื่อครู่ พร้อมรอยยิ้มเย้ย "คุณตัดสินใจแล้ว จะถามฉันทำไม?"
เธอฟังออกชัดเจน ว่านั่นไม่ใช่การปรึกษาหารือ
จี้เหวยหรานถูกคำพูดนี้ของเธอทำเอาพูดไม่ออก มือที่จับพวงมาลัยบีบแน่นขึ้น รู้สึกอึดอัดแล่นผ่านใจ
"ผมแค่กำลังปรึกษาหารือ..." น้ำเสียงของเขาก็เบาลงเช่นกัน