เลือดสูบฉีดไปยังจุดที่ไม่น่าจะไป
“เหวยหราน…” เสียงหวานเยิ้มดังข้างใบหูของเขา
ลำคอของเขาแห้งผาก เสียงแหบพร่าจนไม่เหมือนตัวเอง
“…จะปลอบยังไง?”
วินาทีที่ถามออกไป เขาก็เสียใจทันที
อวี้เสวียนหัวเราะเบา ๆ มือที่คล้องอยู่หลังคอเขา มือหนึ่งค่อย ๆ เลื่อนลงมาอย่างเงียบเชียบ ผ่านเอวของเขา คลำไปเจอปุ่มบางอย่างที่ด้านข้างเบาะคนขับ
“คลิก” เสียงเบา ๆ ดังขึ้น
จากนั้น จี้เหวยหรานก็รู้สึกว่าพนักพิงเบาะที่หนุนหลังอยู่ เริ่มเอนลงไปด้านหลังอย่างช้า ๆ
ร่างของเขาจึงเอนตามลงไป ในสายตา อวี้เสวียนมองลงมาจากที่สูง
“คุณ…”
อวี้เสวียนยกมือขึ้น จับชายกระโปรงลูกไม้ขึ้นมา
เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง?
แต่เมื่อเขาสามารถรวบรวมสติเลือนรางได้อีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองกำลังกลืนบางอย่างลงไปโดยไม่รู้ตัว
สิ่งที่อบอวลในโพรงจมูก คือกลิ่นหอมเย้ายวน
แทรกซึมไปทุกที่ เข้าไปในอวัยวะภายในทั้งห้า ปั่นป่วนเลือดลม เขามึนงงไปหมด
นอกหน้าต่างรถ ไฟนีออนของเมืองยังคงเปล่งประกาย สายรถไม่ขาดสาย รัตติกาลมืดมิด
……………………
บ้าไปแล้วเหรอ…
เดิมทีควรรู้สึกสกปรก
แต่ว่า
“จริงสิ”
ทั้งสองเก็บของเรียบร้อยแล้ว ลงจากรถ กำลังเดินไปยังร้านอาหารเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่อวี้เสวียนพูดถึง
“คุณบอกว่าต่างประเทศ ปกติเป็นแบบนี้?”
“อืม ทำไมเหรอ?”
“ปลอบตัวเองผ่านคนอื่นงั้นเหรอ?” เขาแอบใส่ใจ
“อืม… ก็ตัวเองนั่นแหละ”
จี้เหวยหราน: ……
ที่แท้คุณเป็นแบบนี้เองนะ อวี้เสวียน
ความจริงอวี้เสวียนหลอกเขา
ตอนแรกที่ระบบส่งเธอมาที่โลกนี้ เป็นเวลาที่เนื้อเรื่องกำลังจะเริ่มต้น ตามเหตุผลแล้ววันรุ่งขึ้นเธอก็ควรกลับประเทศ