เมื่อครู่เขาตั้งใจจะไปหาฉือเสี่ยวหว่านแท้ ๆ
เพราะฉะนั้น ควรตอบกลับอวี้เสวียนว่า: ขอโทษที คืนนี้มีนัดแล้ว
แต่ว่า...
อวี้เสวียนเพิ่งกลับมาต่างประเทศ แถมเพิ่งเริ่มงานวันแรก ไม่คุ้นที่คุ้นทาง ตอนเช้ายังกระตือรือร้นนัดกันไว้ว่าจะไปกลับที่ทำงานด้วยกัน
ตอนนี้เธอส่งข้อความชวนมา น้ำเสียงดูมีความหวังตั้งตารอ
จี้เหวยหรานเลยส่งข้อความตามไปอีกหนึ่ง:
[จี้เหวยหราน]ชวนเสี่ยวหว่านไปด้วยกันไหม? วันนี้เธออารมณ์ไม่ค่อยดี
[เสวียน]ไม่ใช่ว่าพวกคุณตั้งใจจะกินด้วยกันอยู่แล้วหรอกนะ? ฉันไปรบกวนมื้อเย็นพวกคุณหรือเปล่า?
[จี้เหวยหราน]ไม่มีทาง อย่าโทษตัวเองเลย
...
จี้เหวยหรานเจอฉือเสี่ยวหว่านใกล้ ๆ ห้องพัก
เธอถอดเสื้อกาวน์ออกแล้ว กำลังสะพายกระเป๋าผ้าแคนวาสเตรียมจะกลับ
ตอนหันมา เธอก็มองเห็นจี้เหวยหรานที่ยืนอยู่ไม่ไกล
สายตาของฉือเสี่ยวหว่านเหมือนกวาดผ่านอากาศ คว้ากระเป๋าผ้าแล้วเดินไป ราวกับว่าเขาไม่มีตัวตน
จี้เหวยหรานเดินตามไป รักษาระยะห่างครึ่งก้าว
“เสี่ยวหว่าน” เขาเรียกเธอเสียงต่ำ
ฉือเสี่ยวหว่านไม่ยอมหยุดเดิน
“เมื่อคืนฉันพลาดเอง” จี้เหวยหรานเร่งฝีเท้าขึ้นครึ่งก้าว เดินขนาบข้าง เบี่ยงศีรษะมองข้างใบหน้าเกร็ง ๆ ของเธอ
“อวี้เสวียนเพิ่งกลับมา หลายเรื่องยังไม่คุ้นเคย พ่อแม่ก็ไม่อยู่ด้วย อยู่คนเดียวคงจัดการหลายอย่างลำบาก ฉันเลยอดไม่ได้ที่จะดูแลมากหน่อย เลยละเลยเรื่องของเธอไป ขอโทษด้วย”