หลังอาหารค่ำสิ้นสุด บิลถูกโจวเจินเหยาจัดการอย่างเงียบเชียบ
เธอทำตัวว่านอนสอนง่าย ไม่พูดมาก เดินตามเขาออกจากร้านอาหาร
สายลมยามค่ำคืนพัดพาไอเย็นของต้นฤดูใบไม้ร่วง ปลิวปัดความร้อนผ่าวบนแก้มของเธอ
โจวเจินเหยาบอกว่าจะไปส่งอวี้เสวียนที่มหาวิทยาลัย ทั้งคู่เดินเคียงข้างกันไปยังลานจอดรถ อวี้เสวียนเพิ่งสังเกตว่า วันนี้เขาขับรถมาเอง โดยไม่ได้พาคนขับมาด้วย
รถจอดอยู่บนถนนเล็ก ๆ ที่ค่อนข้างเปลี่ยวและมืดสลัวหลังร้านอาหาร ไฟถนนถูกกิ่งไม้ใบบังจนแสงเป็นดวงด่างพร้อยและชวนให้คลุมเครือ
โจวเจินเหยาปลดล็อกประตูรถ อวี้เสวียนยืนอยู่ข้างประตูที่นั่งผู้โดยสาร เอียงศีรษะ น้ำเสียงไร้เดียงสา
“รุ่นพี่ ฉันนั่งตรงนี้ได้ไหมคะ” เธอหยุดนิดหนึ่ง
เขาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “นั่งสิ”
เมื่อได้รับอนุญาต อวี้เสวียนก็ก้มตัวนั่งลงในที่นั่งผู้โดยสาร โจวเจินเหยาก็ขึ้นรถเช่นกัน
พื้นที่ในรถพลันรู้สึกคับแคบขึ้นมาทันใด กลิ่นอายของเขาที่จาง ๆ ห่อหุ้มเธอไว้
โจวเจินเหยาเตรียมจะสตาร์ตเครื่องยนต์ เสียงของอวี้เสวียนก็ดังขึ้นเบา ๆ อีกครั้ง
“รุ่นพี่ พี่กับพี่เจาเจา ไปกินข้าวด้วยกันแบบนี้บ่อย ๆ เหรอคะ”
เธอถามเหมือนไม่ใส่ใจ แต่ดวงตาคู่นั้นจ้องมองเขาโดยไม่กระพริบ