สิบกว่านาทีต่อมา อวี้เสวียนก็ได้รับข้อความตอบกลับจากโจวเจินเหยาในที่สุด
[ZY]ได้
……
อวี้เสวียนหลับกลางวันไปงีบหนึ่งอย่างสบาย หลังจากนั้นก็ตั้งใจจะไปรับบัตรนักศึกษา
ในหอประชุมเนืองแน่นไปด้วยผู้คน นักศึกษาใหม่จากแต่ละคณะยืนเข้าแถว
อวี้เสวียนต่อแถวอยู่ในแถวของคณะตัวเอง ไม่นานก็ได้รับบัตรนักศึกษา แล้วหมุนตัวเดินไปทางประตู
วินาทีนั้นเอง สายตาของเธอก็ประสานเข้ากับสายตาคู่หนึ่งที่อยู่ตรงหน้า
คนผู้นั้นรูปร่างสูงสง่า สวมชุดลำลองแต่ไม่อาจปิดบังความสูงศักดิ์ บวกกับความสูงที่ได้เปรียบ ใบหน้าหล่อเหลาประณีต ดึงดูดสายตาผู้คนได้มาก
หัวใจของอวี้เสวียนเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งที
ชเวอึนอู
ตอน ม.5 มาเรียนร่วมที่โรงเรียนที่เธอเรียนอยู่ช่วงหนึ่ง ได้ยินว่าเป็นลูกชายของบุคคลใหญ่โต ต่อมาก็ย้ายออกจากโรงเรียนไปอย่างเงียบ ๆ
ตอนนั้นมีข่าวลือมากมายเหลือเกิน แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าบุคคลใหญ่โตคนนั้นเป็นใครกันแน่ รู้แค่ว่าของใช้ของชเวอึนอูล้วนดูราคาแพง
ไม่คิดเลยว่า เขาเองก็เป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัย A เช่นกัน โลกกลมจริง ๆ
อวี้เสวียนเองก็ค่อนข้างชอบเขาอยู่ เพียงแต่ไม่ได้ถึงขั้นรักมาก แต่เขาหล่อเกินไป และเธอก็อยากดึงดูดความสนใจของหนุ่มหล่อเท่านั้นเอง
เธอถึงได้ปฏิเสธเขา
โรงเรียนมัธยมปลายของพวกเขามีกฎข้อหนึ่งที่ไม่ได้เขียนไว้เป็นลายลักษณ์อักษรว่า หากคบหากัน ข้อมือของฝ่ายชายจะต้องสวมยางรัดผมของแฟนสาว ถือว่าเป็นสัญลักษณ์ว่า "มีเจ้าของ"
ชเวอึนอูเคยขอให้เธอให้ยางรัดผมกับเขาในตรอกเล็ก ๆ หลังเลิกเรียน
"ฝันไปเถอะ"
นั่นคือคำตอบของอวี้เสวียนที่มีต่อเขา