ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถยนต์ถึงได้สตาร์ทอีกครั้ง เคลื่อนออกจากลานจอดรถใต้ดินสลัว ๆ รวมเข้าสู่กระแสรถบนถนนสายหลัก
มุ่งหน้าไปมหาวิทยาลัย A
ภายในรถเงียบสนิท
อวี้เสวียนนั่งเรียบร้อยพิงเบาะผู้โดยสารด้านหน้า มองตรงไปข้างหน้า ว่าง่ายผิดปกติ
หลังจากนั้นพวกเขายังจูบกันอีกหลายครั้ง แถมยังเอนเบาะลง เธอทาบตัวขึ้นไปบนตัวเขาและจูบอย่างเต็มที่
เธอถูกเขาจูบจนมึนงง ยังไม่ทันตั้งสติได้
ริมฝีปากถูกดูดดูดดึงอย่างแรง ยังชาเล็กน้อย ตุ่มริมฝีปากบนบวมเจ่อ
ตอนนี้ไม่กล้าไปยั่วอีกฝั่งแล้วจริง ๆ สมแล้วที่ว่า... คนเราเอาแต่หน้าตาไม่ได้
ปกติเห็นหน้าตาเย็นชา ใครจะไปคิดว่าเวลาจูบจะเหมือนกินคน!
ถึงขั้นจูบจน...
อวี้เสวียนหนีบขาเล็กน้อย แอบหยิบมือถือขึ้นมาดู แต่แท้จริงกำลังใช้มันเพื่อแอบมองเขา
โจวเจินเหยาตั้งใจขับรถ แสงไฟยามค่ำสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของเขา ดูคมเข้มขึ้น
เขาดูสงบนิ่ง ต่างก็แค่ริมฝีปากที่แดงระเรื่อและรอยแผลเล็ก ๆ บนนั้น ราวกับ...
เทพเจ้าที่มีหญิงสาวผู้เป็นที่รัก ตกลงสู่โลกมนุษย์
ความย้อนแย้งนี้ทำให้หัวใจของอวี้เสวียนที่เพิ่งสงบลง เต้นเร็วขึ้นมาอีกครั้ง
ดังนั้นเธอจึงอยู่นิ่งได้ไม่กี่นาที ไอ้ความอยู่ไม่สุขนั้นก็แอบโผล่หัวออกมาอีก
อวี้เสวียนแอบเปิดกล้องถ่ายรูป หันเลนส์ไปทางที่นั่งคนขับ ตรวจสอบให้แน่ใจว่าจะติดโลโก้ราคาแพ้งตรงกลางพวงมาลัย และมือที่วางอยู่บนนั้นซึ่งเห็นข้อนิ้วชัดเจน