เสียงนกหวีดจบการแข่งขันดังขึ้น คณะบริหารธุรกิจชนะแบบไร้ข้อกังขา
ผู้เล่นต่างตบมือแสดงความยินดีกัน เหงื่อโชกเสื้อแข่ง
จินเจาลู่กับเซียะหย่างและเพื่อนสาวอีกสองสามคนถือน้ำกับผ้าขนหนูรออยู่ข้างสนามตั้งแต่แรกแล้ว ใบหน้าเปื้อนยิ้มแย้มเดินเข้าไปหาผู้เล่นที่เดินลงมาจากสนาม
เธอยื่นขวดน้ำในมือให้โจวเจินเหยาอย่างเป็นธรรมชาติ น้ำเสียงสนิทสนม ราวกับเรื่องบาดหมางก่อนหน้านี้ไม่เคยมีอยู่จริง
"พี่เหยา ดื่มน้ำหน่อย"
โจวเจินเหยาเพิ่งรับผ้าขนหนูจากหวังเหิงมาเช็ดเหงื่อ เมื่อเห็นขวดน้ำนี้ มือก็ชะงักไป
เขากวาดสายตาไปยังทิศทางหนึ่งของอัฒจันทร์โดยไม่รู้ตัว
อวี้เสวียนกำลังลุกขึ้นพร้อมกับคนรอบข้าง เหมือนเตรียมจะออกไป
จินเจาลู่เห็นเขารับช้า รอยยิ้มก็เริ่มค้าง ฉายแววงุนงง
ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยปฏิเสธเรื่องเล็กน้อยแบบนี้เลย หยิบไปตามมารยาทจะเป็นอะไรไป?
โจวเจินเหยาดึงสายตากลับมา เขย่าขวดน้ำในมือตัวเองที่ดื่มไปแล้วครึ่งขวด
"ไม่ล่ะ ขวดนี้ยังดื่มไม่หมด"
ข้ออ้างที่ยกมาฟังดูสมเหตุสมผลดี แถมยังประหยัดอีกด้วย
พูดจบ เขาก็บิดฝาดื่มขึ้นมาจริง ๆ อึกหนึ่ง
เซียะหย่างยืนมองอยู่ข้าง ๆ กระพริบตา รู้สึกชอบกล แต่ก็บอกไม่ถูกว่าตรงไหน
ตอนนั้นเอง ชเวอึนอูเดินผ่านโจวเจินเหยากับจินเจาลู่ ฝีเท้าไม่หยุด เพียงแค่ส่งเสียงหัวเราะเยาะออกทางจมูก
ฟังไม่ออกว่าเป็นความอิจฉาหรือคำเยาะเย้ย
เขาเดินไปอีกทาง ควักมือถือออกมา ส่งข้อความหาอวี้เสวียนอย่างรวดเร็ว