หลังจากจัดการคณะสถาปัตย์ คู่แข่งที่แข็งแกร่งที่สุดลงได้ การแข่งขันที่เหลือก็แทบจะชัวร์ว่าคว้าชัยแบบสบายๆ
หวังเหิงดีใจมาก เสนอฉลองด้วยการเลี้ยงอาหาร ที่นัดหมายคือร้านปิ้งย่างชื่อดังนอกรั้วมหาวิทยาลัย พวกผู้เล่นก็เชียร์กันลั่นตอบรับ
ชเวอึนอูไม่ได้รับปากทันที หันไปถามอวี้เสวียน
"ไปกินเลี้ยงกัน จะไปไหม?"
อวี้เสวียนคิดสักครู่ "ก็ไปแล้วกัน"
เห็นเธอตกลง ชเวอึนอูถึงหันไปบอกหวังเหิง "เอาดิ นับฉันด้วยคน"
หวังเหิงกำลังจดรายชื่ออย่างอารมณ์ดี พอถามโจวเจินเหยา ก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก
คุณชายคนนี้มาซ้อมบอลได้ก็เหมือนตะวันขึ้นทางทิศตะวันตกแล้ว งานเลี้ยงหลังแข่งที่พลุกพล่านแบบนี้ เขามักจะอยู่ห่างๆ
ทว่า โจวเจินเหยายังยืนที่เดิม แววตาลุ่มลึกขึ้นตั้งแต่ตอนที่อวี้เสวียนพยักหน้าตอบตกลง
"ได้"
หวังเหิงเกือบนึกว่าตัวเองฟังผิด อึ้งไปสองวิก่อนจะพยักหน้า "ได้เลย! คุณชายโจวให้เกียรติมาร่วมด้วยยิ่งดีใหญ่!"
ทุกคนพากันเดินออกไปข้างนอกอย่างคึกคัก
อวี้เสวียนเดินอยู่กลางกลุ่ม รายล้อมไปด้วยเพื่อนร่วมทีมที่ร่าเริงสนิทสนมและชเวอึนอู ดูเหมือนเธอถูกล้อมไว้ตรงกลาง
วันนี้ที่เธอมาดูบอล จริงๆ แล้วแต่งหน้าเบาๆ มาด้วย
ถึงจะไม่ใช่นักกีฬา หรือแม้แต่คนของคณะบริหารธุรกิจ แต่ใบหน้าที่งดงาม รูปร่างเพรียวงามน่าทะนุถนอม ทำให้เธอกลายเป็นจุดรวมสายตาของกลุ่มเล็กๆ นี้โดยธรรมชาติ
เวลาคนอื่นคุยกับเธอ น้ำเสียงก็จะเบาลงโดยไม่รู้ตัว
...
ร้านปิ้งย่างที่ตกลงกันไว้ตอนแรก ไม่รู้ทำไมสุดท้ายกลายเป็นภัตตาคารชมวิวชั้นบน
พอทุกคนได้สติ หวังเหิงถึงได้รู้ว่าเป็นโจวเจินเหยาจองที่นี่เลย และบอกสั้นๆ ว่าเขาเลี้ยงเอง