รถเก๋งสีดำขับเข้าสู่ซู่กวง เมดิคัล กรุ๊ป
จี้เหวยหรานขับรถไปส่งที่ตึกสำนักงานใหญ่ก่อน แล้วให้อวี้เสวียนลงที่หน้าประตู
"ถึงแล้ว เข้าประตูไปเลี้ยวซ้ายเจอลิฟต์ แผนกบุคคลอยู่ชั้น 16 พวกเขาจะพาเธอไปทำเรื่องเข้าทำงานและพาทัวร์ให้คุ้นเคย"
เขาเอียงตัวไปสั่งอวี้เสวียนที่นั่งอยู่ด้านคนขับ
"ฉันรู้ ขอบใจนะเหวยหราน"
อวี้เสวียนปลดเข็มขัดนิรภัย หยิบกระเป๋าใบเล็กขึ้นมา ส่งยิ้มสดใสพลางโบกมือลา "รีบไปทำงานเถอะ เจอกันตอนเย็น!"
จี้เหวยหรานมองแผ่นหลังของเธอค่อย ๆ ห่างไปจนลับหายไปหลังประตูหมุน ถึงได้สตาร์ทรถใหม่ มุ่งหน้าไปยังอาคารหลักของโรงพยาบาล
เดินผ่านทางเดินเชื่อมอาคาร กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อโชยมาแตะจมูก บุคลากรทางการแพทย์สวมเสื้อกาวน์สีขาวเดินกันขวักไขว่
ขณะจี้เหวยหรานกำลังเดินไปห้องทำงานแผนกศัลยศาสตร์หัวใจของตัวเอง ตรงมุมทางเดินก็ปะหน้าเข้ากับฉือเสี่ยวหว่าน
วันนี้เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน ทับด้วยเสื้อกาวน์สีขาว รวบผมยาวขึ้นอย่างเรียบร้อย มือยังถือแฟ้มประวัติคนไข้ ก้มหน้ากำลังเปิดอ่านไปด้วยอย่างรวดเร็ว สีหน้าจดจ่อ
นั่นคือสภาวะปกติที่สุดของเธอเวลาทำงาน
"เสี่ยวหว่าน" จี้เหวยหรานหยุดฝีเท้า ใบหน้าผุดรอยยิ้มอ่อนโยน
ทว่า ฝีเท้าของฉือเสี่ยวหว่านไม่แม้แต่จะชะงัก
เธอทำเหมือนไม่ได้ยิน ไม่มองเขาด้วย เดินผ่านข้างกายเขาไปอย่างนั้น
พัดพากระแสลมเย็นวาบเข้ามา
จี้เหวยหรานรู้สึกแปลกใจ หันหลังไปอย่างงุนงง มองแผ่นหลังของเธอหายลับไปอีกปลายทางเดิน