อวี้เสวียนนั่งลง จี้เหวยหรานยืนเป่าผมให้เธอ
ท่วงท่าที่ยืนสูงกว่านี้ ทำให้เขาเห็นรอยแดงระเรื่อบนแก้มของเธอได้อย่างง่ายดาย
คุณแม่อวี้หัวเราะมาจากปลายสาย เห็นได้ชัดว่าถูกคำเล่าของลูกสาวทำให้ขบขัน
"จริงเหรอจ๊ะ? เสวียนเป่าของแม่ช่างสังเกตเสียจริงนะ! เด็กผู้ชายตัวดำๆ ผอมๆ สมัยก่อน โตขึ้นเป็นหนุ่มหล่อแล้วเหรอ?"
"มากกว่าแค่หล่ออีก!" อวี้เสวียนคึกคักขึ้นมา
"ตัวสูงมากเลยนะ รู้สึกว่าน่าจะ 190 เซนแล้ว ยืนอยู่ข้างๆ เขาหนูเหมือนคนแคระเลยล่ะ นิสัยก็ดีด้วย ตอนเด็กๆ เขายังดูซื่อๆ อยู่เลยใช่ไหม? แต่ตอนนี้ดูเท่มากเลย! คุณแม่ ถ้าได้เจอคุณแม่ต้องจำไม่ได้แน่"
จี้เหวยหรานรู้สึกเพียงคลื่นความร้อนพุ่งจากต้นคอขึ้นมา ใบหน้าและใบหูล้วนร้อนผ่าว
ไดร์เป่าผมในมือพลันร้อนจนแทบจะถือไว้ไม่อยู่ เขาเกือบอยากจะปิดมันทันที แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อราวกับถูกตรึงอยู่กับที่
ทั้งชีวิตเขาไม่เคยอับอายขายหน้าแบบนี้มาก่อน ถูกผู้หญิงคนหนึ่งต่อหน้าแม่ของเธอ ชื่นชมรูปร่างหน้าตาของเขาด้วยคำพูดที่ตรงไปตรงมาเช่นนี้
ซิกแพ็ก? หนุ่มหล่อขั้นเทพ?? แล้วยังซื่อๆ อีก???
สองอย่างแรกเขายอมรับ แต่หลังจากนั้นมันอะไรกัน? เขาโง่ตรงไหน?
คุณแม่อวี้ปลายสาย เห็นได้ชัดว่าไม่รู้ว่าทางนี้เปิดลำโพงไว้ ยิ่งไม่รู้ว่าหนุ่มหล่อในปากของลูกสาวคนดีนั้น แอบฟังอยู่ข้างหลัง
"โอ๊ย เสวียนเป่าของเราชมเขาซะยกใหญ่แบบนี้ เธอชอบเขาเข้าแล้วล่ะสิ?"
เสียงของคุณแม่อวี้ลอดผ่านลำโพงมา เต็มไปด้วยความหยอกล้อและเอ็นดู