หมอเหลียงไม่ได้พูดอะไรทันที เขาก้มลงพลิกดูเวชระเบียนเมื่อครู่
ผ่านไปไม่กี่วินาที เขาถึงค่อย ๆ เอ่ยขึ้นว่า
“เมื่อก่อนเหรอ? เมื่อก่อนฉันก็ไม่ได้ประทับใจเขามากนัก จำได้แค่ว่าเขาค่อนข้างเงียบ ตอนตรวจคนไข้มักยืนอยู่หลังสุด พูดก็ช้า ๆ บางครั้งเรียกชื่อแล้ว เขายังใช้เวลาตั้งนานกว่าจะตอบสนอง”
ยิ่งพูด หมอเหลียงก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เพราะสิ่งที่กู้หลินแสดงให้เห็นในตอนนี้ไม่เหมือนแพทย์ฝึกหัดทั่วไปเลย แถมแทบไม่เหมือนนักศึกษาปริญญาโททั่วไปด้วยซ้ำ
กลับเหมือนหมอที่ผ่านประสบการณ์คลุกคลีอยู่ในงานคลินิกมาหลายปีแล้วมากกว่า
แต่ปัญหาคือเขาเพิ่งเรียนปริญญาโทปีหนึ่ง
ตอนผลซีทีเอออกมา ฟ้าก็เริ่มสางแล้ว
ทางเดินด้านนอกห้องพักแพทย์เวรสว่างด้วยแสงไฟนีออน จุดพยาบาลเริ่มส่งเวร ส่วนไกลออกไปยังพอได้ยินเสียงล้อรถทำความสะอาดกลิ้งไปบนพื้น
แผนกฉุกเฉินทั้งแผนกอดนอนกันมาตลอดคืน อากาศอบอวลไปด้วยความเหนื่อยล้า
ทว่าภายในห้องทำงานแผนกศัลยกรรมทรวงอกกลับเงียบผิดปกติ
บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ เห็นช่องจริงกับช่องเทียมในหลอดเลือดแดงใหญ่ได้อย่างชัดเจน ราวกับรอยฉีกขาดที่ทอดยาวจากหลอดเลือดแดงใหญ่ส่วนขาขึ้นลงไปด้านล่าง
หลอดเลือดแดงใหญ่ฉีกเซาะชนิดเอ ยืนยันการวินิจฉัยแล้ว
แพทย์เวรแผนกศัลยกรรมทรวงอกสบถเสียงเบา
“เป็นจริง ๆ ด้วย...”
แพทย์ฝึกหัดหนุ่มที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่พูดอะไร เขาเพียงยืนนิ่ง พลางรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง
เพราะถ้าเมื่อครู่ทำตามขั้นตอนรักษากล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลันและให้ยาต้านการแข็งตัวของเลือดต่อไปจริง ๆ เขาแทบไม่กล้าคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น