กู้หลินก้มหน้าลงเงียบ ๆ ก่อนจะยกมือแตะใบหน้าตัวเองโดยไม่รู้ตัว
ตรงไหนกันที่ดู “ว่าง่าย” น่ะ?
“เสี่ยวกู้”
“...หืม?”
“ทำไมหูนายแดง ๆ ล่ะ?”
กู้หลินนิ่งไปสองวินาที ก่อนตอบด้วยสีหน้าจริงจัง
“ร้อนน่ะ”
รุ่นพี่เงยหน้ามองเครื่องปรับอากาศโดยไม่รู้ตัว ตั้งไว้ยี่สิบสององศา
เขาเงียบไปสองสามวินาที สุดท้ายก็ตัดสินใจไว้หน้าเด็กหน่อย ไม่แฉต่อ
กู้หลินเองก็จนใจอยู่เหมือนกัน เมื่อกี้เขาแอบไปทดลองที่ห้องน้ำมาแล้ว ร่างเดิมหน้าแดงหูแดงได้ง่ายจริง ๆ
แถมอาจเป็นเพราะเพิ่งข้ามมิติมาอยู่ในร่างเดิม ระบบยังไม่เข้ากัน เลยยิ่งหน้าแดงง่ายกว่าเดิม
จังหวะนั้นเอง ประตูห้องพักเวรก็ถูกผลักเปิดอีกครั้ง
พอเห็นคนที่เข้ามา บรรยากาศผ่อนคลายเมื่อครู่ก็พลันตึงเครียดขึ้นแทบจะทันที
กู้หลินเงยหน้าขึ้น วินาทีถัดมาก็ลุกพรวดขึ้นมายืนโดยอัตโนมัติ
“อาจารย์โจว”
คนที่เข้ามาคือโจวเหวินหย่วน
เขาเป็นแพทย์ประจำแผนกฉุกเฉิน และยังเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของกู้หลินในตอนนี้ด้วย
เห็นได้ชัดว่าเพิ่งลงมาจากห้องผ่าตัด เสื้อกาวน์ยังไม่ได้เปลี่ยน ตรงปลายแขนเสื้อยังมีคราบน้ำยาฆ่าเชื้อที่เช็ดออกไม่หมด รอยเหนื่อยล้าจากการอดนอนติดต่อกันหลายคืนปรากฏชัดในดวงตา
ถึงอย่างนั้น แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขาก็ยังหนักหน่วง
พอเห็นเขา รุ่นพี่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็หยุดยิ้ม แล้วรีบปรับสีหน้าให้ดูเรียบร้อยว่าง่าย
“อาจารย์โจว”
โจวเหวินหย่วนพยักหน้า แต่สายตากลับจับจ้องไปที่กู้หลินโดยตรง
“ได้ยินว่าเมื่อคืนยุ่งน่าดูเลยนะ”
กู้หลินชะงักเล็กน้อย ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนตอนเป็นแพทย์ฝึกอบรมแล้วถูกอาจารย์เรียกไปพบในห้องทำงานตามลำพัง