แต่คนคนนี้กลับเป็นคนที่ดึงสถานการณ์กลับมาได้อย่างเด็ดขาด ทั้งที่เมื่อครู่ทุกคนต่างคิดกันว่าคงมีเลือดออกต่อไป
ทางเดินเงียบไปหลายวินาที จู่ ๆ หัวหน้าเฉินก็ถามขึ้นว่า:
“ชื่ออะไร?”
“กู้หลินครับ”
“อาจารย์ที่ปรึกษาคนไหน?”
“อาจารย์โจวเหวินหย่วนครับ”
หัวหน้าเฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“เป็นนักศึกษาของเหล่าโจวเหรอ?”
ศิษย์พี่ที่อยู่ข้าง ๆ ใจหล่นวูบ
แย่แล้ว ใครในแผนกฉุกเฉินจะไม่รู้บ้างว่าศาสตราจารย์โจวเกลียดที่สุดเวลานักศึกษาชอบออกหน้าออกตา
เดิมทีเจ้าของร่างนี้เป็นคนเก็บตัว จึงไม่ค่อยมีใครสังเกตเห็น แต่สิ่งที่เกิดขึ้นหลายครั้งในคืนนี้ไม่ใช่แค่ “ทำได้ดี” อีกต่อไปแล้ว เรียกว่าสะดุดตาเกินไปหน่อยด้วยซ้ำ
ศิษย์พี่กำลังจะช่วยพูดให้กู้หลินสักสองคำ แต่ในวินาทีถัดมา หัวหน้าเฉินก็เอ่ยขึ้นก่อนว่า:
“พรุ่งนี้แปดโมงเช้า รวบรวมข้อมูลทั้งหมดของคนไข้เมื่อกี้แล้วส่งมาให้ฉันชุดหนึ่ง”
กู้หลินชะงักไป
“...ผมเหรอครับ?”
“มีปัญหาอะไร?”
“ไม่มีครับ”
กู้หลินส่ายหน้าโดยไม่รู้ตัว
หัวหน้าเฉินจ้องเขา
“ในเมื่อมองเห็นปัญหาได้ ก็แสดงว่ามีแนวคิดของตัวเอง ฉันอยากรู้ว่าเธอคิดยังไงกันแน่”
พูดจบ เขาก็หันหลังเดินจากไป
ทางเดินกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง จนกระทั่งแผ่นหลังของหัวหน้าเฉินลับสายตาไป ศิษย์พี่จึงค่อย ๆ หันกลับมามองกู้หลินด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป
“เสี่ยวกู้”
“ครับ?”
“รู้ไหมว่าปกติหัวหน้าเฉินเป็นคนยังไง?”
กู้หลินลังเลอยู่สองวินาที
“...ไม่ค่อยรู้ครับ”