“ยาต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะออกฤทธิ์”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมอีกประโยค
“รถพยาบาลน่าจะใกล้ถึงแล้ว”
คำพูดนั้นยังไม่ถึงกับเป็นการปลอบใจ แต่ไม่รู้ทำไม หญิงสาวกลับหยุดร้องไห้ลงได้เล็กน้อย
คงเป็นเพราะวิธีพูดของกู้หลินทำให้คนฟังยากจะรู้สึกว่า “เขากำลังปัดฉันไปให้พ้น ๆ”
ทันใดนั้น เสียงไซเรนรถพยาบาลก็ดังมาจากไกล ๆ ก่อนจะใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
กู้หลินยืนอยู่ข้าง ๆ ในที่สุดก็ผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกขึ้นมาบ้าง
รถพยาบาลมาถึงอย่างรวดเร็ว พยาบาลเปิดเส้นเลือดดำและเริ่มให้สารน้ำ จากนั้นก็สวมหน้ากากออกซิเจนให้ ชายคนนั้นที่ก่อนหน้านี้หายใจหอบถี่จนน่ากลัว ในที่สุดก็เริ่มหายใจช้าลงเล็กน้อย
กู้หลินหันไปบอกแพทย์ที่เป็นหัวหน้าทีมว่า “ผู้ป่วยสงสัยว่ามีอาการแพ้เฉียบพลัน เริ่มมีอาการหลังรับประทานอาหารทะเล มีประวัติแพ้มาก่อน ตอนนี้ทางเดินหายใจได้รับผลกระทบแล้ว ผมให้ลอราทาดีนไป 2 เม็ดเมื่อประมาณ 3 นาทีก่อน”
แพทย์ฉุกเฉินเหลือบมองเขา ก่อนก้มลงประเมินอาการผู้ป่วยซ้ำอย่างรวดเร็ว
“กล่องเสียงบวม ต้องช่วยพยุงทางเดินหายใจ”
เขาหันไปพยักหน้าให้ผู้ช่วย อีกฝ่ายรีบไปเตรียมอุปกรณ์ทันที
ทีมฉุกเฉินทำงานกันอย่างรวดเร็ว กู้หลินถอยหลังไปสองก้าวโดยอัตโนมัติ เปิดพื้นที่ให้พวกเขา
หญิงสาวขยับตามไปด้านข้าง เธอเงยหน้ามองกู้หลิน น้ำตายังคงไหลไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ทำให้เธอตกใจจนขวัญเสีย
“ขอบคุณนะคะ”
กู้หลินส่ายหน้า ไม่ได้พูดอะไร
ตอนเจ้าหน้าที่ฉุกเฉินยกผู้ป่วยขึ้นเปล แพทย์ฉุกเฉินหัวหน้าทีมคนนั้นก็หันกลับมามองเขา