อากาศเงียบลงทันที พยาบาลหลายคนค่อย ๆ แยกย้ายกันไป เฉินมู่ก็ยืดตัวตรงขึ้นทันที
โจวเหวินหย่วนถือแฟ้มประวัติคนไข้เดินเข้ามา กวาดตามองไปรอบหนึ่ง ก่อนจะหยุดสายตาที่กู้หลิน
“เมื่อวานพักผ่อนพอไหม?”
“ดีขึ้นเยอะแล้วครับ อาจารย์”
โจวเหวินหย่วนขานรับ “อืม” ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาได้ดูคลิปหรือยัง
กู้หลินยังไม่ทันได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก โจวเหวินหย่วนก็พูดต่อทันที
“จริงสิ วันนี้ตรวจห้องคนไข้ นายเป็นคนวิเคราะห์”
กู้หลิน: “……”
เฉินมู่ที่อยู่ข้าง ๆ ส่งสายตาให้เขาเงียบ ๆ ราวกับจะบอกว่า “ขอให้โชคดี”
แปดโมงตรง การตรวจห้องคนไข้ของแผนกฉุกเฉินเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ
ต่างจากแผนกทั่วไป แผนกฉุกเฉินวุ่นวายแต่มีระเบียบอยู่เสมอ
บางคนเพิ่งจัดการรักษาเบื้องต้นเสร็จ บางคนกำลังเตรียมส่งตรวจ ส่วนญาติคนไข้บางคนก็นั่งยอง ๆ รอผลอยู่ที่ทางเดินอย่างกระวนกระวาย
โจวเหวินหย่วนเดินฉับไว พลางเปิดดูประวัติคนไข้และถามแพทย์เวรถึงสถานการณ์เมื่อคืน
กู้หลินเดินตามหลัง ตั้งใจฟังอย่างมาก
กระทั่งเดินมาถึงเขตกู้ชีพ 2 โจวเหวินหย่วนก็หยุดกะทันหัน แล้วยื่นแฟ้มประวัติให้เขา
“ดูนี่สิ”
กู้หลินรับมา ก้มหน้าเปิดดูประวัติคนไข้
ผู้ป่วยชาย อายุ 46 ปี
เข้ารับการรักษาตอนตีสามด้วยอาการ “แน่นหน้าอกต่อเนื่อง เหงื่อออก”
การวินิจฉัยเบื้องต้นระบุว่า—สงสัยภาวะหลอดเลือดหัวใจเฉียบพลัน
มือที่กำลังพลิกประวัติของกู้หลินชะงักไป
“มีอะไรหรือ?”
โจวเหวินหย่วนมองเขา
กู้หลินไม่ได้ตอบทันที แต่พลิกดูผลตรวจต่อ
ผลคลื่นไฟฟ้าหัวใจไม่ได้แสดงลักษณะเด่นชัด โทรโพนินสูงขึ้นเล็กน้อย และความดันโลหิตแขนซ้ายกับขวาต่างกันชัดเจน
เขาหยุดมองอยู่สองวินาที ก่อนจะเงยหน้าขึ้นทันที