หานเส้าถิงฟังคำวินิจฉัยของกู้หลินจบแล้ว กวาดตามองภาพบนจออยู่ครู่หนึ่ง
ก้อนรอยโรคบนภาพไม่ได้ใหญ่ แต่ตำแหน่งแย่มาก ทั้งอยู่ลึกและกดทับตรงรอยต่อระหว่างเมดัลลาออบลองกาตากับไขสันหลังส่วนคอพอดี
กู้หลินชี้ไปยังเงามืดด้านหลังค่อนไปทางด้านข้างของรอยโรค
“หัวหน้าหาน เข้าไปจากตรงนี้ได้ครับ”
“เลือดออกสองครั้งก่อนทำให้บริเวณนี้เกิดช่องแคบ ๆ ขึ้นมา แทรกเข้าไปตามช่องนี้ปลอดภัยกว่าตัดเนื้อก้านสมองปกติออกโดยตรงครับ”
เจิ้งฉ่วยจ้องภาพแล้วครุ่นคิด ผ่านไปไม่กี่วินาที ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย
“ส่วนที่อยู่ด้านนอกก็คือเส้นประสาทเล็ก ๆ สองสามเส้นที่ควบคุมการกลืนกับการออกเสียงใช่ไหม?”
“ใช่ครับ”
อาจารย์เจิ้งตอบสนองได้ไวมาก กู้หลินพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนพูดต่อ
“เพราะงั้นทางเข้าผ่าตัดห้ามเบนออกไปด้านนอกครับ”
ระหว่างพูด เขาก็เลื่อนภาพลงไปอีกชั้น
“ตรงปลายที่อยู่ใกล้ไขสันหลังส่วนคอยังมีลิ่มเลือดเก่าค้างอยู่ครับ”
“ถ้าไม่เอาลิ่มเลือดเก่าก้อนนี้ออกก่อน พอขยับส่วนบนระหว่างผ่าตัด ส่วนล่างก็จะดึงรั้งรอยโรค แรงจะส่งไปถึงเมดัลลาออบลองกาตาครับ”
คำอธิบายชัดเจนมาก เจิ้งฉ่วยเข้าใจทันที เขาลูบคางพลางคิดเล็กน้อย
“งั้นนายอยากจัดการลิ่มเลือดเก่าด้านล่างก่อน แล้วค่อยลงมือกับกลุ่มเส้นเลือดผิดปกตินั่น?”
“ครับ”
พูดจบกู้หลินก็เสริมอีกข้อ
“อีกอย่าง บริเวณสีน้ำตาลที่เกิดจากเลือดเก่า อย่าตัดลึกเข้าไปกว่านี้นะครับ ตรงนั้นไม่ใช่รอยโรค เราต้องหลบไว้”
หานเส้าถิงพยักหน้าอย่างพอใจ เขามองกู้หลิน ขยับปากเหมือนจะพูด แต่แววตาดูลังเลปนตื่นเต้น
“พรุ่งนี้เช้า นายเป็นหมอผ่าตัดหลักเคสแรก”