จู่ ๆ ก็มีบางอย่างผุดขึ้นมาในหัวกู้หลิน
ชาติที่แล้ว เขาเคยอ่านพบกรณีคล้ายกันในบทความกายวิภาคศาสตร์เฉพาะทางชิ้นหนึ่ง
ผู้ป่วยเนื้องอกบริเวณผนังกระเพาะอาหารด้านหลังเพียงส่วนน้อยมาก จะมีแขนงหลอดเลือดเชื่อมต่อที่ผิดปกติ
เมื่อเนื้องอกกัดกินเนื้อเยื่อ อัตราการเสียเลือดจะรุนแรงมาก แถมตำแหน่งยังซ่อนอยู่ลึก วิธีปกติแทบห้ามเลือดไม่ได้
“หัวหน้าครับ”
กู้หลินพูดเร็วมาก แต่ทุกคำชัดถ้อยชัดคำ
“แขนงหลอดเลือดเชื่อมต่อบริเวณผนังด้านหลังมีความผิดปกติ จุดเลือดออกอาจอยู่ด้านหลังขอบบนของตับอ่อนครับ”
หลินหานชวนกำลังเลาะเนื้อเยื่อที่ตายแล้ว เขาไม่ได้พูดอะไร เพราะสังเกตเห็นเหมือนกันว่าทิศทางของเลือดที่ออกไม่ปกติ
แต่ปัญหาคือตำแหน่งนั้นลึกเกินไป ในสถานการณ์ปกติไม่มีทางเปิดให้เห็นได้โดยตรง
ตัวเลขบนเครื่องติดตามสัญญาณชีพยังลดลงเรื่อย ๆ 46, 44...
เสียงของวิสัญญีแพทย์เปลี่ยนไป
“หัวหน้าครับ หัวหน้าครับ คนไข้ไม่ไหวแล้ว ความดันกำลังจะตกจนหมดแล้ว...”
จังหวะนั้นเอง กู้หลินยื่นมือออกไปทันที
“ส่งแถบผ้าก๊อซยาวชุบน้ำมาให้ผมเส้นหนึ่ง”
ทันทีที่ได้รับแถบผ้าก๊อซ เขาก็สอดมันอ้อมไปด้านหลังผนังกระเพาะอาหาร
จากนั้นพลิกข้อมือ แล้วดันแถบผ้าก๊อซชุบน้ำลอดช่องแคบเข้าไปในมุมอับด้านหลังอย่างฝืนกำลัง
วินาทีถัดมา กู้หลินกระตุกมือยกขึ้นอย่างแรง ผนังกระเพาะอาหารด้านหลังทั้งแผ่นถูกดึงลอยขึ้นทันที
บริเวณที่ซ่อนอยู่ลึกจนมองไม่เห็นพลันเปิดออก
ทันทีที่แสงจากโคมผ่าตัดส่องเข้าไป เลือดก็พุ่งออกมาเป็นลำ!