ทันทีที่พยาบาลพูดจบ หลินหานชวนก็ลุกขึ้นยืนแล้ว
「กู้หลิน ตามฉันออกไป」
ด้านนอกห้องตรวจดูวุ่นวายไปหมดแล้ว
ชายคนเมื่อครู่ล้มอยู่ข้างบริเวณรอพบแพทย์ หมวกกลิ้งไปอยู่ข้าง ๆ ตัวเขาขดงอ เหงื่อเย็นบนหน้าผากไหลลงมาไม่หยุด
ญาติที่อยู่ข้าง ๆ หน้าซีดเผือด เธอนั่งยอง ๆ อยู่ข้างชายคนนั้นอย่างกระวนกระวาย อยากแตะตัวแต่ก็ไม่กล้า
「พ่อคุณ อย่าทำให้ฉันตกใจสิ」
กู้หลินย่อตัวลงข้างชายคนนั้นครึ่งหนึ่ง น้ำเสียงมั่นคงมาก
「ได้ยินไหม」
「เจ็บ... เจ็บมาก...」
กู้หลินยื่นมือออกไป กำลังจะตรวจร่างกาย ทันใดนั้นชายคนนั้นก็หันหน้าไปอีกทางแล้วขย้อนอย่างรุนแรง เลือดสีแดงคล้ำทะลักพุ่งออกมาคำใหญ่
ผู้คนที่ล้อมดูอยู่รอบ ๆ พอเห็นภาพนี้ก็แตกตื่นขึ้นมาทันที
「อาเจียนเป็นเลือดแล้ว แบบนี้ยังรอดไหม」
ญาติของคนไข้ยืนตัวแข็งอยู่กับที่ ถึงกับลืมร้องไห้ไปเลย
หลินหานชวนขมวดคิ้วแน่น เขาคลำชีพจรที่คอของชายคนนั้น พบว่าการเต้นอ่อนมาก
เลือดบนพื้นมีประมาณ 300 มิลลิลิตรแล้ว แต่ชายคนนั้นยังคงอาเจียนออกมาไม่หยุด
หลินหานชวนหันไปหาพยาบาลที่อยู่ข้าง ๆ พูดเร็วมาก
「เตียงเข็น ส่งเข้าห้องฉุกเฉิน」
ไม่ถึงครึ่งนาที รถเข็นฉุกเฉินก็ถูกเข็นมา พอช่วยกันพยุงชายคนนั้นขึ้นไป เขาก็เริ่มหอบอย่างหนักในทันที
หน้าอกของเขากระเพื่อมแรง ราวกับสูดอากาศเข้าไปไม่ได้
พยาบาลที่อยู่ข้าง ๆ กำลังติดแผ่นอิเล็กโทรดให้ ทันทีที่ตัวเลขบนเครื่องติดตามสัญญาณชีพปรากฏ สีหน้าเธอก็เปลี่ยนไปทันที