ในห้องพักผู้ป่วย แม่ของถังถังร้องไห้ขอบคุณจ้าวกั๋วเฟิง
ท้ายที่สุดถึงขั้นคิดจะก้มคำนับกู้หลิน ทำเอาเขารีบเข้าไปประคองไว้
“ไม่ต้อง ๆ อย่าทำแบบนี้เลยครับ”
น้ำตาของหญิงสาวไหลไม่หยุด แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะความเศร้า หากเป็นน้ำตาแห่งความยินดีที่ในที่สุดก็ได้เห็นความหวัง
“คุณหมอ ขอบคุณพวกคุณนะคะ”
“ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ”
กู้หลินไม่รู้จะพูดอะไรอยู่ชั่วขณะ ทำได้เพียงส่งกระดาษทิชชูสองสามแผ่นให้อีกฝ่ายอย่างเงียบ ๆ
นอกห้องพักผู้ป่วย เฉินมู่แอบย่องมาเกาะขอบประตูดูเรื่องสนุก อดทอดถอนใจไม่ได้
“ดีจังเลยนะ”
กู้หลินเดินออกมาแล้ว เขาเหลือบมองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง
“อะไรดีจัง?”
เฉินมู่ครุ่นคิด ก่อนเอ่ยอย่างจริงจัง
“ได้โตต่อไปไง”
วันเวลาผ่านไปทีละวัน อาการของถังถังดีขึ้นเรื่อย ๆ ถึงขั้นเริ่มตื๊อพยาบาลขอสีมาวาดรูป
เช้าวันที่ 8 โทรศัพท์ในห้องทำงานของกุมารแพทย์พลันดังขึ้น
แพทย์ประจำบ้านที่รับสายฟังไปได้สักพัก สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
“หัวหน้าครับ ผลตรวจยีนออกแล้ว”
ห้องทำงานเงียบกริบในชั่วพริบตา จ้าวกั๋วเฟิงเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว
“ผลว่าไง?”
แพทย์ประจำบ้านกลืนน้ำลาย น้ำเสียงยังเจือความตื่นเต้นจากการเห็นผลตรวจ
“การตรวจยีนพบตำแหน่งผิดปกติครับ”
จ้าวกั๋วเฟิงลุกพรวดขึ้นทันที
“แน่ใจนะ?”
“แน่ใจครับ”
ไม่กี่นาทีต่อมา เอกสารทั้งหมดถูกนำมากางไว้ในห้องประชุม
หัวหน้าแผนกโรคข้อและภูมิคุ้มกันจ้องรายงาน ยิ่งอ่านก็ยิ่งเงียบ ส่วนหัวหน้าแผนกประสาทวิทยาก็ขมวดคิ้ว
“เคยเจอมาก่อนไหม?”
ไม่มีใครตอบ เพราะไม่มีใครเคยเจอ
ท้ายที่สุด สายตาของทุกคนค่อย ๆ เลื่อนไปหยุดที่กู้หลิน