จ้าวกั๋วเฟิงยังตั้งตัวไม่ทันอยู่บ้าง
“น้ำไขสันหลังเหรอครับ? มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”
กู้หลินไม่ได้ตอบทันที เพราะตอนนี้แม้แต่เขาเองก็เพิ่งจับเค้าลางบางอย่างได้ราง ๆ เท่านั้น
แต่เพียงแค่เค้าลางนี้ ก็ทำให้ความไม่สบายใจในใจเขาค่อย ๆ ทวีความรุนแรงขึ้น
“ผมอยากกลับไปดูประวัติคนไข้ที่ห้องทำงานก่อนครับ”
ไม่นานประวัติการรักษาก็ถูกเรียกขึ้นมา ทั้งการนอนโรงพยาบาลครั้งแรก ครั้งที่สอง และครั้งที่สาม
ผลตรวจน้ำไขสันหลังทั้งหมดเรียงรายอย่างเป็นระเบียบบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ หัวหน้าแผนกหลายคนพากันเข้ามาล้อมดู
กู้หลินเลื่อนเมาส์ สายตากวาดผ่านข้อมูลแต่ละรายการอย่างรวดเร็ว
ความดันน้ำไขสันหลัง จำนวนเซลล์ โปรตีน กลูโคส คลอไรด์ ผลตรวจหาเชื้อ...
ยิ่งดู คิ้วของเขาก็ยิ่งขมวดแน่น
แพทย์ประจำคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อดถามไม่ได้
“เจออะไรหรือยังครับ?”
กู้หลินไม่พูด เพียงดึงรายงานบางฉบับมาเทียบกันแล้วขยายภาพ
วินาทีถัดมา หัวหน้าแผนกภูมิคุ้มกันและรูมาติสซั่มก็สูดหายใจเฮือก
“เดี๋ยวก่อน โปรตีนตัวนี้...”
จ้าวกั๋วเฟิงก็เห็นแล้วเช่นกัน แววตาของเขาพลันเคร่งขรึมขึ้น
ผลตรวจครั้งแรก โปรตีนในน้ำไขสันหลังสูงขึ้นเล็กน้อย
ครั้งที่สอง สูงขึ้นอีก
ครั้งที่สาม ก็ยังสูงขึ้น
แต่ที่แปลกคือ จำนวนเม็ดเลือดขาวกลับไม่ได้สูงมากนักตลอด
ไม่เหมือนสมองอักเสบจากการติดเชื้อ และก็ไม่เหมือนสมองอักเสบจากภูมิคุ้มกันทำลายตนเองแบบทั่วไป
ผลตรวจแบบนี้ผิดปกติมาก
กู้หลินค่อย ๆ ยืดตัวตรง ความทรงจำมากมายเริ่มพรั่งพรูขึ้นมาในหัว
ชาติก่อน ตอนเขาไปร่วมการประชุมโรครูมาติกระดับนานาชาติที่ต่างประเทศ เขาเคยฟังการนำเสนอกรณีศึกษาคนไข้รายหนึ่ง