บทที่ 10 สังหารฝูงซอมบี้อย่างโหดเหี้ยม — ผู้เล่นอาชีพคนอื่น
เมื่อเห็นโล่กระดูก ดวงตาของเซินหย่วนก็เป็นประกายขึ้นมาอีกครั้ง
อุปกรณ์เหนือธรรมชาติอีกชิ้น!
ทว่า!
เขายังไม่ทันได้ตั้งสติ
จ้าวชวนก็หายไปจากสายตาแล้ว
ทันใดนั้น!
กระบี่ยาวเล่มหนึ่งก็จ่ออยู่ที่คอของเขา ความเย็นเยียบเสียดแทงกระดูกทำให้เขาราวกับตกลงไปในห้องน้ำแข็ง มือสั่นจนซิการ์หล่นลงพื้นดังแปะ ประกายไฟกระเด็นวูบวาบ
“ไว้ชีวิต...ไว้ชีวิตด้วย!”
เซินหย่วนยกมือทั้งสองข้างขึ้นอย่างสั่นเทา
หญิงสาวสองคนที่อยู่ข้าง ๆ กรีดร้องแล้ววิ่งหนีไป
มีสองคนที่ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว
พวกเขายกดาบยาวขึ้นฟันใส่จ้าวชวน
แต่จ้าวชวนเตะเข้าที่หัวเข่าของทั้งคู่จนดังกร๊อบ กระดูกสะบ้าหักละเอียด ทั้งสองเจ็บจนลงไปกลิ้งกับพื้น
ซูมู่ก็ลงมือเช่นกัน
เธอพุ่งเข้าใส่กลุ่มคน รัวหมัดเล็ก ๆ ออกไปไม่หยุด
ร่างแล้วร่างเล่าถูกซัดกระเด็นไปไกล ก่อนตกกระแทกพื้นห่างออกไปกว่าสิบเมตรและร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด
“รนหาที่ตาย!”
พวกที่ถือปืนเพิ่งนึกได้ว่ามีอาวุธอยู่ในมือ
ปัง ปัง ปัง...
พวกเขารัวกระสุนใส่ไม่ยั้ง
แต่กระสุนกลับถูกแสงสีเขียวสายหนึ่งสกัดไว้ตรงหน้าซูมู่ ก่อนจะตกลงพื้นส่งเสียงติ๊ง ๆ ใสกังวาน
“ให้ฉันจัดการเอง!”
ชายที่แบกเครื่องยิงจรวดพูดอย่างเดือดดาล
“จัดการบ้านแกสิ!”
จ้าวชวนวูบไปปรากฏตรงหน้าชายคนนั้น ก่อนบีบข้อมือของอีกฝ่ายไว้แน่น
กร๊อบ!
เสียงกระดูกหักดังแสบแก้วหู
“อ๊าก!”
ชายคนนั้นร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด
จ้าวชวนขมวดคิ้ว
เขาแย่งเครื่องยิงจรวดมา กระชากคอเสื้อชายคนนั้นแล้วโยนเข้าไปในโถงกลาง ร่างของอีกฝ่ายร่วงลงไปยังชั้นหนึ่ง
“อ๊ากกก...”