ทั้งสองเดินออกจากร้าน
ทันใดนั้นก็เห็นว่าทางเดินทั้งสองฝั่งเต็มไปด้วยซอมบี้
พวกมันพุ่งเข้าใส่ทั้งคู่ราวกับบ้าคลั่ง
“พี่จ้าว ทางนี้ให้ฉันจัดการเอง!”
พอสวมแว่นมองกลางคืน ซูมู่ก็ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน
เธอกระทบสนับมือเข้าด้วยกัน
จากนั้นก็พุ่งไปข้างหน้า
ท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของจ้าวชวน ซูมู่ก็ไปถึงซอมบี้ตัวแรกอย่างรวดเร็ว
แล้วก็
ซัดหมัดเข้าใส่ร่างซอมบี้เต็มแรง
ซอมบี้ชะงักไป
จากนั้นเสียงตูมก็ดังขึ้น ร่างของมันกระเด็นถอยหลังราวกับกระสุนปืนใหญ่
ซอมบี้ที่อยู่ด้านหลังล้มระเนระนาดเหมือนลูกโบว์ลิงถูกชน
สนับมือนี่ทรงพลังชะมัด
แต่!
ต่อยซอมบี้แบบนี้ไม่ได้ผลหรอก
เป็นอย่างที่คิด
ซอมบี้ที่ล้มอยู่บนพื้นค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นอย่างโซเซ
มันแยกเขี้ยวแล้วพุ่งเข้าใส่ซูมู่อีกครั้ง
จ้าวชวนกำลังจะเข้าไปช่วย
แต่กลับเห็นแสงสีเขียวอมฟ้าเปล่งประกายจากสนับมือสีชมพู
“หมัดวายุ!”
ซูมู่ตะโกนก้อง
พายุหมัดสีเขียวอมฟ้ากลายเป็นคมมีดนับไม่ถ้วน ฟันฉีกซอมบี้ที่อยู่บนทางเดิน
ฉัวะ ๆ ๆ...
เลือดเนื้อและเมือกกระจายไปทั่วทางเดิน
เชี่ยเอ๊ย!
จ้าวชวนถูกทำเอาตกใจจริง ๆ
สนับมือนี่ไม่ต้องพูดถึง อย่างต่ำก็ต้องเป็นอาวุธระดับอีปิก
ยัยนี่โชคดีเกินไปแล้วมั้ง
แต่พอนึกถึงพรสวรรค์ตามล่าสมบัติของเธอ
การได้อาวุธแบบนี้มาก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
ซูมู่หันกลับมา
แล้วยิ้มหวาน
“พี่จ้าว ทางนี้เรียบร้อยแล้ว!”
“เยี่ยม!”
จ้าวชวนชูนิ้วโป้งให้
จากนั้นก็หันกลับไปมองซอมบี้ที่อยู่ห่างจากเขาไม่ถึงหนึ่งเมตร