“พี่จ้าว! ฉันมาแล้ว!”
ตอนนั้นซูมู่ลงจากชั้นสี่มาถึงชั้นหนึ่งแล้ว
สนับมือสีชมพูของเธอ
กวัดแกว่งอย่างดุดัน
คมวายุสีเขียวกวาดฟาดไปทั่ว ซอมบี้เป็นฝูงถูกฉีกกระจุย
เมื่อเห็นภาพนี้
หญิงสาวสวมแว่นก็อดดันแว่นขึ้นไม่ได้
แววตาเหม่อลอยเล็กน้อย
เธอมองออกอย่างชัดเจนว่าพลังต่อสู้ที่แท้จริงของซูมู่ไม่ได้แข็งแกร่งนัก ทั้งหมดเป็นเพราะสนับมือสีชมพูที่สวมอยู่
สนับมือคู่นี้
ระดับคงสูงกว่ามีดผ่าตัดของเธอเสียอีก
ภายใต้พลังต่อสู้อันน่าสะพรึงกลัวของทั้งสาม จำนวนซอมบี้ลดลงอย่างรวดเร็ว
ส่วนชั้นบน
หลังจากจ้าวชวนใช้ระเบิดมือแรงสูงสามลูกระเบิดซอมบี้กระเด็นไปแล้ว
ในที่สุดผู้เล่นคนอื่น ๆ ก็หาโอกาสได้
พวกเขาฉวยจังหวะที่ซอมบี้ล้มลงกับพื้นและเคลื่อนไหวช้าลง กระหน่ำโจมตีซ้ำอย่างบ้าคลั่ง ไม่นานซอมบี้บนชั้นบนก็ถูกพวกเขากวาดล้างจนหมด
เมื่อพวกเขายืนอยู่ตรงขอบชั้น มองลงไปยังชั้นหนึ่ง
ทุกคนก็สูดหายใจเฮือก
รอบตัวทั้งสามเต็มไปด้วยเศษน้ำแข็ง เศษเนื้อ และซากซอมบี้ที่ศีรษะขาดกระเด็น
พวกเขายังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่า?
ทุกคนตกตะลึงจนพูดไม่ออก
“จบแล้วเหรอ?”
ซูมู่ถามเสียงเบา
หญิงสาวสวมแว่นไม่ได้ตอบ แต่กวาดตามองไปรอบ ๆ
เธอรู้สึกอยู่ตลอดว่าคงไม่จบง่าย ๆ แบบนี้
เป็นอย่างที่คิด
หลังจากสงบลงได้เพียงครู่เดียว
พื้นด้านหน้าก็เริ่มแตกร้าว แขนยักษ์ที่ลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงยื่นออกมาจากดิน ตามด้วยแขนอีกข้าง แล้วก็ศีรษะและลำตัว...
เมื่อซอมบี้โผล่ออกมาจนครบ สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
ซอมบี้ตัวนี้สูงเกินห้าเมตร สูงกว่าชั้นหนึ่งเสียอีก เปลวไฟลุกท่วมทั่วร่าง