ชายขอบสนามรบระหว่างเผ่าแม่มดกับเผ่าปีศาจ
เมฆปีศาจดำทะมึนปกคลุมทั่วท้องฟ้า
กองทัพปีศาจหนึ่งแสนนายเรียงแถวแน่นขนัดอยู่บนพื้นดิน
มองไปสุดลูกหูลูกตา
ไอปีศาจเข้มข้นจนบดบังแสงอาทิตย์มิดชิด
แม้แต่ก้อนหินบนพื้นก็ถูกไอปีศาจกัดกร่อน
ส่งเสียงซู่ซ่า หญ้าแห้งกลายเป็นเถ้าถ่านดำในพริบตา
กุ่ยเชอขดตัวอยู่กลางค่ายกลปีศาจทั้งเก้าเศียรโงนเงนไปมาในอากาศ
แต่ละเศียรยาวถึงร้อยจั้ง
ดวงตาตั้งสีแดงฉานกวาดมองสนามรบระหว่างเผ่าแม่มดกับเผ่าปีศาจเบื้องหน้า
ร่างงูของมันขดเป็นเนินเขาลูกย่อม
เกล็ดสีดำสะท้อนแสงเย็นยะเยือกใต้แสงสลัว
“ท่านราชา ดูนั่นสิ!”
แม่ทัพปีศาจงูตนหนึ่งเข้ามาประจบ ชี้ไปข้างหน้า
“ค่ายกลนั่นสว่างขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว! ลำแสงที่พุ่งออกมาตอนบรรพชนอูสิบสองตนถือกำเนิดก็ออกมาจากตรงนั้น! พวกเศษเดนเผ่าแม่มดซ่อนอยู่ข้างในแน่!”
ทั้งเก้าเศียรของกุ่ยเชอฉีกยิ้มพร้อมกัน
เขี้ยวคมในปากเปล่งประกายเย็นวาบ
“ดี! ดี! ข้าตามหาพวกเผ่าแม่มดมาหลายพันปี วันนี้ในที่สุดก็จับได้เสียที!”
ปากทั้งเก้าของกุ่ยเชอพูดพร้อมกัน
แต่ละปากมีน้ำเสียงแตกต่างกัน
เสียงซ้อนทับกันฟังแล้วน่าสะอิดสะเอียนยิ่งนัก
“ตอนสงครามระหว่างเผ่าแม่มดกับเผ่าปีศาจ น้องชายข้าสามคนล้วนตายด้วยน้ำมือเผ่าแม่มด วันนี้ข้าจะล้างเผ่าแม่มดให้สิ้น ไม่ให้เหลือแม้แต่คนเดียว!”
ปีศาจพยัคฆ์แนวหน้าตนหนึ่งเข้ามาประจบ สีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบสอพลอ
“ท่านราชา พวกเผ่าแม่มดคงกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อแล้ว! แค่กองทัพปีศาจหนึ่งแสนของเราบุกเข้าไป น้ำลายคนละหยดก็ท่วมพวกมันตายได้แล้ว!”
ทั้งเก้าเศียรของกุ่ยเชอหัวเราะลั่นพร้อมกัน
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ! พูดได้ดี! พวกเศษเดนเผ่าแม่มดเอ๋ย สมัยที่บรรพชนอูของพวกเจ้ายังอยู่ ข้ายังเกรงใจพวกเจ้าอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ล่ะ? ก็แค่พวกไร้พลังบำเพ็ญที่มีแต่กล้ามเนื้อในหัว เป็นขยะทั้งนั้น!”