มุมปากของหลินเป่ยกระตุกยิก ๆ
เจ้าพวกตัวน้อยนี่
โหดกันคนละระดับเลย
จากนั้นเขาก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ
บนใบหน้าเล็ก ๆ ปรากฏสีหน้าแบบ “เด็กคนนี้สอนได้”
“อย่าแย่งกัน ไปด้วยกัน จำไว้ว่าถ้ารุมได้ก็อย่าสู้ตัวต่อตัว”
เจ้าตัวน้อยทั้งสิบสองพยักหน้าอย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง
จู้หรงยกมือถาม “ท่านพ่อเทพ การรุมหมายถึงอะไรหรือ?”
“ก็เข้าไปพร้อมกัน ล้อมแล้วซ้อม”
“อ้อ!” ดวงตาจู้หรงเป็นประกาย
“แบบนั้นข้าชอบ!”
หลินเป่ยโบกมือเล็ก ๆ “ไป ออกไปดูกัน”
ม่านแสงของค่ายกลเปิดรอยแยกขึ้นช่องหนึ่ง
หลินเป่ยไพล่มือไว้ด้านหลัง ก้าวขาสั้น ๆ เดินออกไปเป็นคนแรก
ด้านหลังมีบรรพชนอูตัวน้อยทั้งสิบสองเรียงเป็นสองแถว กระโดดโลดเต้นตามมา
ถัดไปอีกคือเหล่านักรบเผ่าแม่มดสองพันนาย ซึ่งอู๋กู่กับผู้อาวุโสพามาด้วย
เหล่าทหารปีศาจนอกค่ายกลกำลังทุบกันอย่างเมามัน
จู่ ๆ ก็เห็นค่ายกลแยกออกเป็นช่อง
ทหารปีศาจทุกนายหยุดมือ แล้วหันไปมองพร้อมกัน
จากนั้นพวกเขาก็เห็นเด็กอ้วนคนหนึ่ง
เด็กอ้วนผิวขาวเนียน ท้องกลมป่อง ขาสั้น ไพล่มือไว้ด้านหลัง เชิดหน้าขึ้นพร้อมสีหน้าแบบ “พวกกระจอกทั้งหลาย”
ด้านหลังมีเด็กตัวน้อยสิบสองคนตามมา
ถัดไปอีกเป็นกลุ่มเผ่าแม่มด
กุ่ยเชอตะลึงงัน
เต็ม ๆ สามวินาที
จากนั้นหัวทั้งเก้าของเขาก็ระเบิดเสียงหัวเราะสนั่นฟ้าพร้อมกัน
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!!!”
เสียงหัวเราะจากหัวทั้งเก้าประสานกัน บ้างทุ้มบ้างแหลมบ้างสูงจนเมฆปีศาจบนฟ้าสลายไปหมด
กุ่ยเชอหัวเราะจนร่างท่อนล่างคล้ายงูบิดไปมา