เฉียงเหลียงกับซีจือ สองเด็กชายตัวน้อย
มีสายฟ้าแลบแปลบปลาบอยู่รอบกาย
ทำให้เผ่าแม่มดเด็ก ๆ หลายคนที่อยู่ใกล้ ๆ ตกใจจนวิ่งไปหลบหลังเรือนหิน
เฉียงเหลียงยิ้มยิงฟัน เผยให้เห็นเขี้ยวเล็ก ๆ สองซี่
“ไม่ต้องกลัวหรอก! สายฟ้าของข้าไม่ช็อตคน... เอ่อ บางครั้งก็อาจควบคุมไม่อยู่”
เผ่าแม่มดเด็ก ๆ “...”
เกล็ดสีทองบนร่างโหรวโซวเปล่งประกายระยิบระยับ
เผ่าแม่มดเด็ก ๆ กลุ่มหนึ่งพากันมุงดูเขา
เขาแยกเขี้ยวขู่ ทว่าเด็ก ๆ ไม่เพียงไม่กลัว
กลับเห็นว่าน่าสนุก จึงยื่นมือไปลูบเกล็ดสีทองของเขากันใหญ่
โหรวโซวถูกลูบจนรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว
สุดท้ายก็ร้อง “อ๊าว” แล้ววิ่งหนีไป
กงกงกับจู้หรงกลับมารวมกลุ่มกันอีกครั้ง
คนหนึ่งเล่นน้ำ อีกคนเล่นไฟ
ตรงบริเวณที่น้ำกับไฟผสานกันมีควันสีขาวลอยฉุยพร้อมเสียง “ฉี่ ๆ”
เด็กชายตัวน้อยทั้งสองเล่นกันอย่างสนุกสนาน
จู๋จิ่วอินหาวหวอด ก่อนหาที่ที่มีแสงแดดส่องถึงแล้วพิงผนังหินหลับไป
แสงบนเขามังกรกะพริบวูบวาบ
แม้ตอนหลับก็ยังแผ่บารมีออกมา
ไอพิษบนร่างเซ่อปี่ซือลอยอ้อยอิ่งจาง ๆ
หญ้ารอบตัวถูกพิษจนเหี่ยวเฉา
เขานอนหมอบอย่างเกียจคร้านอยู่บนก้อนหิน
มองพี่น้องคนอื่นเล่นกัน ส่วนตัวเองไม่คิดจะขยับ
ผู้ที่เงียบที่สุดคือโฮ่วถู่
โฮ่วถู่เดินไปหน้าแท่นบูชาตามลำพัง
นางเงยหน้ามองรูปสลักหินสิบสององค์ที่ผุกร่อน
รูปสลักสูงสิบจั้ง ส่วนนางสูงเพียง 1.3 เมตร
รูปสลักสลักเป็นรูปลักษณ์ของนางในชาติก่อน
มีร่างเป็นมนุษย์และหางเป็นงู ใบหน้าสง่างาม แววตาเปี่ยมเมตตา
รูปลักษณ์ปัจจุบันของโฮ่วถู่คล้ายรูปสลักมาก
แต่ตัวเล็กกว่ามาก หางงูก็สั้นกว่ามากเช่นกัน
โฮ่วถู่ยืนนิ่งเงียบอยู่นาน
จากนั้นก็หันกลับมาเอ่ยกับหลินเป่ยเสียงเบา
“ท่านบิดาเทพ นี่คือรูปลักษณ์ของข้าในชาติก่อนหรือ? สูงใหญ่จังเลย”
หลินเป่ยเดินเข้าไปหาแล้วลูบศีรษะเล็ก ๆ ของนาง
“โตขึ้นเจ้าก็สูงได้ขนาดนั้น ตอนนี้ตัวเล็ก ๆ น่ารักกว่า”
โฮ่วถู่พยักหน้าอย่างว่าง่าย
จากนั้นนางก็หันกลับไปมองรูปสลัก แล้วเอ่ยเบา ๆ
“ข้าจะพยายามให้เต็มที่”
....
ในเวลานั้น ผู้อาวุโสใช้ไม้เท้ากระดูกยันกาย
ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนอย่างโงนเงน
เขาอายุมากแล้ว เมื่อครู่แรงกดดันเล่นเอาแทบแย่ ขาทั้งสองยังสั่นอยู่