หลินเป่ยก้าวผ่านประตูหินเข้าไป ทันใดนั้นภาพตรงหน้าก็พร่าเลือน
ร่างทั้งร่างราวกับถูกบางสิ่งดูดเข้าไป
เมื่อสายตากลับมาชัดเจนอีกครั้ง
เขาก็ยืนอยู่ในโถงใหญ่ขนาดมหึมาแล้ว
โถงใหญ่นั้นกว้างใหญ่จนน่าเหลือเชื่อ
มีเสายักษ์ค้ำฟ้า 12 ต้นตั้งเรียงรายอยู่โดยรอบ
บนเสาแต่ละต้นสลักอักขระแม่มดไว้เต็มไปหมด
เปล่งแสงสีแดงเรืองรอง
พื้นทำจากหินสีดำ มองปราดเดียวก็รู้ว่าแข็งมาก
หลินเป่ยก้มมองตัวเอง ก็ยังเป็นเด็กอ้วนจ้ำม่ำเหมือนเดิม มือเท้าเล็กป้อม ยืนอยู่กลางโถงกว้าง จนดูตัวจิ๋วเป็นพิเศษ
จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้น
แล้วเห็นเงาร่างมหึมาสิบสองร่าง
เงาร่างของบรรพชนอูสิบสองตน
แต่ละร่างสูงกว่าร้อยจั้ง ตั้งตระหง่านค้ำฟ้า ลอยอยู่รอบโถงใหญ่และทอดสายตามองเจ้าตัวเล็กตรงกลาง
รูปลักษณ์ของพวกเขาแตกต่างกันไป:
บางตนมีร่างสีแดงฉาน เปลวเพลิงพันรอบกาย
บางตนมีร่างเขียวครามและมีปีกงอกอยู่บนแผ่นหลัง
บางตนมีร่างเป็นคนแต่มีหางงู ไอวารีวนเวียนรอบกาย
บางตนมีหนามกระดูกปกคลุมทั่วร่าง ใบหน้าดุร้าย…
แต่ละตนแผ่แรงกดดันน่าสะพรึงกลัวออกมา
แม้จะเป็นเพียงเงาร่าง
แต่พลังอำนาจนั้นก็มากพอจะทำให้เซียนทองต้าหลัวธรรมดาคุกเข่าลงได้ในทันที
แต่หลินเป่ยไม่คุกเข่า
สายเลือดผานกู่ในกายเขาสั่นสะเทือนเบา ๆ ครั้งหนึ่ง แล้วสลายแรงกดดันทั้งหมดไป
เงาร่างของบรรพชนอูสิบสองตนเริ่มพูดคุยกันจ้อกแจ้ก
“มาแล้ว ๆ ในที่สุดก็มีคนรุ่นหลังมาสักที!”
“รอมาหลายพันปี ในที่สุดก็มีคนเข้ามาได้แล้ว”