หลินเป่ยมองเขาแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไรสักคำ ก่อนหมุนตัวเดินตามผู้อาวุโสเผ่าแม่มดไป
นักพรตยุงลอบดีใจในใจ
สำเร็จ! เจ้าตัวน้อยนี่ไม่สงสัยแล้ว!
แต่ทันทีที่เขาคิดจะย่องหนีออกไป
เสียงของหลินเป่ยก็ลอยมาจากที่ไกล
“เจ้ายุงน้อย ถ้ากล้าวิ่งหนี ข้ามีวิธีตามหาเจ้าเป็นหมื่นวิธี แล้วก็อัดเจ้าให้ตายได้”
ขาของนักพรตยุงพลันอ่อนยวบ
เขาเกือบล้ม หน้าซีดเผือดในพริบตา
ฝืนยิ้มออกมาอย่างน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้ แล้วกล่าวว่า
“นายท่านล้อเล่นแล้ว... ข้าน้อยซื่อสัตย์ต่อนายท่านอย่างที่สุด ฟ้าดินเป็นพยาน ข้าจะหนีไปได้อย่างไรกัน...”
“ก็ดี”
หลินเป่ยหมุนตัวเดินตามผู้อาวุโสไป
นักพรตยุงยืนนิ่ง มองแผ่นหลังของหลินเป่ยหายลับเข้าไปในส่วนลึกของหุบเขา
จากนั้นก็ย่อตัวลงในมุมหนึ่ง
ใช้ปีกกอดหัวตัวเองแล้วร่ำไห้เงียบ ๆ
ข้าเป็นถึงผู้ยิ่งใหญ่ขั้นว่าที่เทพศักดิ์สิทธิ์... ข้ามีชีวิตมาหลายหมื่นยุค... ในทะเลโลหิต ข้าก็เป็นคนสำคัญที่ใคร ๆ ต่างรู้จัก... ไฉนถึงตกต่ำมาอยู่ในสภาพนี้ได้...
เขาไม่กล้าหนี
ไม่กล้าจริง ๆ
เด็กเผ่าแม่มดสองสามคนที่อยู่ข้าง ๆ มองเขาด้วยความสงสัย
แล้วกระซิบกระซาบกัน
นักพรตยุงถลึงตามองพวกเขา
เด็กเผ่าแม่มดต่างร้อง “ว้า!” แล้ววิ่งหนีไป
นักพรตยุงซุกหน้าไว้ใต้ปีก
ไหล่สั่นระริก
เขากำลังร้องไห้
ร้องไห้เงียบ ๆ
.......
ผู้อาวุโสเผ่าแม่มดพาหลินเป่ยเดินลึกเข้าไปในหุบเขา
เมื่อผ่านป่าทึบแห่งหนึ่งและแหวกเถาวัลย์ที่ห้อยระย้าออก