ในมือของหลินเป่ยปรากฏขวานเล่มเล็กขึ้นมา
ขวานเล็กผานกู่
แปรสภาพมาจากเศษชิ้นใหญ่ที่สุดของขวานผ่าฟ้า
เขากระตุ้นมหาวิถีแห่งพลัง
แสงเรืองรองมืดสลัวส่องสว่างขึ้นบนขวาน พลังผ่าฟ้าพุ่งทะลักออกมาราวกับสัตว์ร้ายหลุดจากกรง
แผ่แรงกดดันไปทั่วทุกทิศ
พื้นที่ภายในโถงใหญ่เริ่มบิดเบี้ยว รอยแยกสีดำปรากฏขึ้นเป็นเส้น ๆ
แผ่นหินสีดำใต้เท้าหลินเป่ยแตกดังกรอบแกรบ กลายเป็นผงธุลี
พื้นดินรอบตัวเขาทรุดยุบลงไปเป็นหลุมกว้างสิบจั้ง
บรรพชนอูทั้งสิบสองสัมผัสได้ถึงพลังผ่าฟ้า ภาพหนึ่งพลันปรากฏขึ้นในหัวพร้อมกัน—ภาพบิดาผานกู่ถือขวานผ่าฟ้า ฟาดฟันความโกลาหล แบ่งฟ้าดินออกจากกัน
นั่นคือความทรงจำที่สลักอยู่ในสายเลือดของพวกเขา
ไม่มีวันลืมเลือน
“ตุ้บ—”
กงกงเป็นคนแรกที่คุกเข่าลง
เงาร่างของเขาเข่าทรุด
คุกเข่าลงกับพื้นโถงใหญ่อย่างแรง
ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ตุ้บ—ตุ้บ—ตุ้บ—”
เสียงดังขึ้นทีละคน บรรพชนอูทั้งสิบสองคุกเข่าลงจนหมด
จู้หรงซึ่งหัวเราะร่าเริงที่สุดเมื่อครู่ ตอนนี้ก็คุกเข่าลงเช่นกัน
เขาเงยหน้ามองเด็กอ้วนตัวน้อยที่ยืนอยู่กลางหลุม มือถือขวานเล่มเล็ก
ริมฝีปากสั่นระริก ผ่านไปเนิ่นนานก็ยังพูดไม่ออกสักคำ
“เป็นไปไม่ได้…นี่คือแรงกดดันจากสายเลือดของบิดา…นี่คือมหาวิถีแห่งพลังของบิดา…นั่นคือขวานเทพผ่าฟ้า…เป็นไปได้ยังไง? เป็นไปได้ยังไงกัน?!”
กงกงคุกเข่าอยู่ข้าง ๆ เสียงสั่นเครือ
“พลังผ่าฟ้าของบิดา…ไม่มีทางผิด นี่คือพลังผ่าฟ้า! แต่ขวานผ่าฟ้าของบิดาแตกสลายไปแล้วไม่ใช่หรือ? เหตุใดจึงยังมีอีกเล่ม? อีกอย่าง กลิ่นอายบนขวานเล่มนั้น…บริสุทธิ์ยิ่งกว่าสิ่งใดที่พวกเราเคยพบเห็น!”
ตี้เจียง เสวียนหมิง เฉียงเหลียง ซีจือ เทียนอู๋ จวี้หมาง โหรวโซว เซ่อปี่ซือ และจู๋จิ่วอิน—ต่างคุกเข่าอยู่บนพื้น รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปจนหมดสิ้น
เหลือเพียงความตกตะลึงและสับสน
โฮ่วถู่คุกเข่าอยู่ด้านหน้าสุด
หางงูขดอยู่บนพื้น น้ำตาคลอหน่วยตา
นางเอ่ยขึ้นด้วยเสียงสั่นเครือ