ทันทีที่ประตูหินของห้องลับเปิดออก
แสงแดดในหุบเขาก็สาดเข้ามา
หลินเป่ยเอามือเล็กอวบทั้งสองข้างไพล่หลัง
ก้าวออกมาจากห้องลับด้วยท่าทางวางมาดสุด ๆ
บนใบหน้าอวบกลมดูราวกับเขียนไว้ว่า “ปู่คนนี้ออกมาแล้ว”
ท่าทางแบบนั้นเหมือนหัวหน้าตัวน้อยไม่มีผิด ใบหน้ากลมป้อมกับท่าทางทำตัวเป็นผู้ใหญ่เกินวัยช่างดูตลกขบขัน
ด้านหลัง
เด็กชายตัวน้อยกับเด็กหญิงตัวน้อยทั้ง 12 คนยืนเรียงเป็นสองแถว
ก้าวขาสั้น ๆ ไปพร้อมกันอย่างเป็นระเบียบ
เดินตามหลังมาด้วยอกผายไหล่ผึ่ง
ตี้เจียงเดินนำอยู่หน้าสุด ปีกเล็ก ๆ ทั้งหกกระพือพั่บ ๆ ใบหน้าจริงจังราวกับหัวหน้าห้องตัวน้อย
จู้หรงเดินอยู่ข้างเขา ผมแดงทั้งหัวส่องประกายใต้แสงแดดราวกับคบเพลิงเล็ก ๆ
เผยฟันขาวจั๊วะออกมา
โฮ่วถู่เดินตามหลังมาอย่างว่าง่าย ชายกระโปรงสั้น ๆ เหนือหางงูแกว่งไหวไปมา
ขาสั้น ๆ ทั้งแปดของเทียนอู๋ขยับสับอย่างรวดเร็ว จนเกือบเหยียบส้นเท้าจวี้หมางที่เดินอยู่ข้างหน้า
จู๋จิ่วอินเดินหาวไปด้วย
บนเขามังกรยังมีท่าทางงัวเงียเหมือนเพิ่งตื่นติดอยู่
......
หัวหน้าเผ่าอู๋กู่กับผู้อาวุโสเดินรั้งท้าย พวกเขาก้มหลัง ก้มหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความเคารพยำเกรง
ตอนนี้สายตาที่พวกเขามองหลินเป่ย
แทบไม่ต่างจากมองเทพเจ้า
ภาพนี้
ราวกับคุณครูอนุบาลพาเด็ก ๆ ไปทัศนศึกษา
โดยมีคุณปู่สองคนตามมาส่งหลานอยู่ข้างหลัง
ในหุบเขา ชาวเผ่าแม่มดหลายพันคนยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น
แรงกดดันจากลำแสงทั้ง 12 สายเมื่อครู่ยังทำให้พวกเขาตั้งสติไม่ได้
ทุกคนหมอบแนบพื้น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
เมื่อได้ยินเสียงประตูหินเปิด
ชาวเผ่าแม่มดหนุ่มที่ใจกล้าสองสามคนก็แอบเงยหน้าขึ้น มองไปทางห้องลับแวบหนึ่ง
แล้วพวกเขาก็เห็นเด็กตัวเล็ก ๆ กลุ่มหนึ่ง