นักพรตยุงสะดุ้งโหยงไปทั้งตัว
ปีกทั้งสองหุบพรึ่บ แถมยังหนีบก้นแหลม ๆ เอาไว้
แล้วรีบวิ่งแจ้นเข้าไปหา
ท่าทางดุร้ายเมื่อครู่หายวับไปทันที
แทนที่ด้วยรอยยิ้มประจบประแจงสุดขีด
ถึงกับยิ้มจนใบหน้าเป็นริ้วรอย
“นายท่าน! ท่านออกมาแล้ว! ผู้น้อยรอจนดอกไม้ร่วงโรยหมดแล้ว! ข้างในลำบากหรือไม่ขอรับ? เหนื่อยหรือเปล่า? ให้ผู้น้อยนวดขาให้ไหมขอรับ?”
หลินเป่ยมองเขาด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก
“เมื่อครู่เจ้าแอบพึมพำอะไรอยู่ทางนั้น?”
“มะ...ไม่มีอะไรขอรับ!”
นักพรตยุงส่ายหัวเป็นลูกข่าง “ผู้น้อยแค่กำลังทอดถอนใจว่านายท่านเก่งกาจเหลือเกิน! เข้าไปแค่ครั้งเดียวก็พา...เอ่อ...ท่านบรรพชนอูตัวน้อยทั้งสิบสองท่านออกมาได้!”
เขาแอบเหลือบมองเหล่าบรรพชนอูตัวน้อยที่อยู่ข้าง ๆ
เมื่อต้องสัมผัสกลิ่นอายของว่าที่เทพศักดิ์สิทธิ์ขั้นต้นทั้งสิบสองสายอย่างใกล้ชิด
ขาของนักพรตยุงก็เริ่มอ่อนอีกครั้ง
เขากลืนน้ำลาย แล้วลดเสียงถามหลินเป่ย
“นายท่าน...ทั้งสิบสองท่านนี่...เป็นบรรพชนอูจริง ๆ หรือขอรับ?”
หลินเป่ยเอียงคอยิ้ม
“เจ้าเคยเห็นบรรพชนอูทั้งสิบสองในยุคบรรพกาลไม่ใช่หรือ? ลองสัมผัสดูเองสิ”
นักพรตยุงเงียบไป
“......”
จากนั้นก็ฝืนยิ้มออกมาอย่างน่าเวทนายิ่งกว่าร้องไห้ พร้อมชูนิ้วโป้ง
“นายท่านเกรียงไกร! นายท่านทรงพลัง! ขอให้นายท่านครองฟ้าดินชั่วนิรันดร์ รวมแผ่นดินหงหวงเป็นหนึ่ง!”
ปากพูดเช่นนั้น
แต่ในใจกลับร่ำร้องอย่างบ้าคลั่ง
ข้าติดตามสัตว์ประหลาดแบบไหนกันแน่วะเนี่ย?!
โลหิตแท้ผานกู่สิบสองหยด!
บรรพชนอูระดับว่าที่เทพศักดิ์สิทธิ์สิบสองตน!