ผู้อาวุโสเองก็งงงันไปแล้ว
เขาเคยเห็นบรรพชนอูตัวจริงมาก่อน
ตอนศึกระหว่างเผ่าแม่มดกับเผ่าปีศาจ เขาเคยเห็นบรรพชนอูจู้หรงสำแดงฤทธิ์ด้วยตาตัวเอง เพียงโกรธขึ้นมา พื้นที่หลายหมื่นลี้ก็กลายเป็นทะเลเพลิง
ร่างนั้นบดบังฟ้าดิน
แค่ย่ำเท้าลงมาทีเดียว ยอดเขาก็ถล่มได้
แต่ตอนนี้... เจ้าเด็กผมแดงตัวน้อยนี่เป็นใครกัน?
แล้วเด็กหญิงตัวเล็กที่แต่งตัวเหมือนกระโปรงตัวน้อยนี่เป็นใคร?
“นี่... นี่ไม่เหมือนบรรพชนอูที่ข้ารู้จักเลยสักนิด!”
เสียงของผู้อาวุโสเจือสะอื้น
“ทำไมพวกเขาตัวเล็กขนาดนี้? น่ารักขนาดนี้? นี่... แบบนี้จะไปรบได้ยังไง? ออกไปข้างนอกไม่โดนคนหลอกพาตัวไปหรอกหรือ?”
อู๋กู่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พยักหน้ารัว ๆ
“นั่นสิ! แขนขาเล็กจิ๋วแบบนี้ ข้าใช้มือข้างเดียวยกขึ้นมาได้ตั้งสามคน!”
ทั้งสองคุกเข่าอยู่บนพื้น สีหน้าเหมือนโลกทัศน์พังทลายลงตรงหน้า
“นี่... นี่มัน...”
ผู้อาวุโสติดอ่างอยู่นาน ไม่รู้จะพูดอะไรดี
หลินเป่ยหันกลับไปมองทั้งสองคน
บนใบหน้าอ้วนกลมเต็มไปด้วยความภูมิใจ
“เป็นยังไงบ้าง? น่ารักใช่ไหมล่ะ? ข้าปั้นเองกับมือ!”
อู๋กู่: “...”
ผู้อาวุโส: “...”
......
ส่วนเจ้าตัวน้อยทั้ง 12 คน
ทันทีที่ลงถึงพื้น
ก็หันมามองหลินเป่ยพร้อมกันเป็นแถว
ดวงตากลมโตของพวกเขา
ใสกระจ่างราวกับสัตว์ตัวน้อยที่เพิ่งเกิด
พวกเขาจ้องหลินเป่ยอยู่สองวินาที แล้วทันใดนั้น...
ในส่วนลึกของสายเลือดก็เกิดสัมผัสขึ้นตามสัญชาตญาณ
กลิ่นอายของโลหิตแท้ผานกู่
แผ่ออกมาจากร่างหลินเป่ย
นั่นคือต้นกำเนิดของพวกเขา เป็นพลังที่สร้างพวกเขาขึ้นมา
ในความทรงจำที่สืบทอดอยู่ในสายเลือดของบรรพชนอู
หลินเป่ยคือบิดาเทพ
เจ้าตัวน้อยทั้ง 12 คนคุกเข่าลงพร้อมกัน
เสียงเล็ก ๆ นุ่มนิ่มทั้ง 12 เสียงดังขึ้นพร้อมกัน
“คารวะท่านบิดาเทพ!”
“คารวะท่านบิดาเทพ—”
เสียงเด็กทั้ง 12 คน บ้างใสกังวาน บ้างนุ่มนวล
บางคนยังทำเสียงดุดันแบบเด็กน้อย พอประสานกันแล้ว
ก็เหมือนเด็กอนุบาลกำลังตะโกนทักทายคุณครูพร้อมกัน
ผู้อาวุโสกับประมุขเผ่าถึงกับเหวอไปเลย
ท่านบิดาเทพ?
เสียงเรียก “ท่านบิดาเทพ” ทำให้หลินเป่ยเบิกบานจนแก้มกลม ๆ ยิ้มเป็นดอกไม้
เขาก้าวเข้าไป ลูบหัวพวกเขาทีละคน
“ดี ๆ ลุกขึ้น ลุกขึ้นกันให้หมด!”