เขามีโลหิตแท้ผานกู่อยู่จริงหรือ?!
ผานกู่เบิกฟ้าผ่าปฐพี
ร่างของเขาแปรเปลี่ยนเป็นสรรพสิ่ง โลหิตแท้ของเขากระจายไปทั่วฟ้าดินนานแล้ว
แทบไม่มีทางตามหาได้
บรรพชนอูสิบสองตนถือกำเนิดจากโลหิตแท้ผานกู่
สืบทอดสายเลือดและพลังบางส่วนของผานกู่มา
แต่โลหิตแท้ทั้งสิบสองหยดตรงหน้า
เห็นได้ชัดว่าเป็นโลหิตแท้ผานกู่ที่บริสุทธิ์ที่สุด
ทุกหยดล้วนแฝงพลังอันเหนือจินตนาการ!
“เป็นไปไม่ได้...”
ในที่สุดผู้อาวุโสก็เค้นเสียงออกมาได้ “โลหิตแท้ผานกู่สูญสิ้นไปนานแล้ว... จะยังมีอยู่ได้อย่างไร... แถมยังมีตั้งสิบสองหยด...”
“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะ?”
หลินเป่ยเอียงคอมองเขา
“ข้าไปหามาเอง”
“ไป... ไปหามาจากที่ไหน?”
ประมุขเผ่าถามเสียงสั่น
“เรื่องนั้นน่ะหรือ...”
หลินเป่ยยิ้มอย่างมีเลศนัย
“ไม่บอกหรอก”
ประมุขเผ่ากับผู้อาวุโสนอนหมอบอยู่บนพื้น ความตื่นตะลึงในใจเกินกว่าจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้
โลหิตแท้ผานกู่ สิบสองหยด โลหิตแท้ผานกู่!
เจ้าหนูน้อยอ้วนกลมคนนี้เป็นใครกันแน่?
เขาจะมีของแบบนี้ได้อย่างไร?!
ทั้งสองหมอบอยู่บนพื้น
กระซิบกระซาบกันลับ ๆ
“เจ้าคนแก่... เชื่อไหม?”
ประมุขเผ่ากดเสียงถาม
“ข้าจะเชื่อหรือไม่เชื่อแล้วมันมีประโยชน์อะไร?”
เสียงผู้อาวุโสขมขื่น
“ของอยู่ตรงหน้า แรงกดดันยังทับข้าจนแบนเป็นแผ่น ข้าจะไม่เชื่อได้หรือ?”
“แล้วเจ้าว่า... เจ้าอ้วนตัวน้อยนี่เป็นใครกันแน่?”
“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร! บรรพชนโฮ่วถู่ยังเรียกเขาว่าท่านอา เจ้ายังกล้าออกความเห็นอีกหรือ?”
“ไม่กล้า ไม่กล้า...”
หลินเป่ยไม่สนใจพวกเขาที่หมอบกระซิบกันอยู่บนพื้น
เขาเริ่มลงมือทำงานแล้ว
เขาหยดโลหิตแท้ผานกู่ทั้งสิบสองหยดลงบนกองดินสิบสองกองทีละหยด
“ซู่ซ่า!”
เมื่อโลหิตแท้แต่ละหยดตกลงไป กองดินก็เปล่งแสงขึ้นมาทันที
ส่งเสียงซ่า ๆ ราวกับมีชีวิตขึ้นมา
แสงสว่างยิ่งทวีความเจิดจ้า กองดินทั้งสิบสองกองซึมซับโลหิตแท้
เริ่มแผ่กลิ่นอายชีวิตอันแผ่วเบาออกมา
ในตอนนั้นเอง
เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวของหลินเป่ย—
“ติ๊ง! เจ้าของระบบหลอมรวมต้นกำเนิดบรรพชนอูสิบสองตนเข้ากับโลหิตแท้ผานกู่สำเร็จ ต้องการเริ่มสร้างรูปลักษณ์ภายนอกของบรรพชนอูหรือไม่?”