ในชั่วขณะที่เสาแสงทั้งสิบสองสายพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า
เหล่าเผ่าแม่มดทั้งหมดในหุบเขาเขตลับเผ่าแม่มดต่างหยุดมือจากสิ่งที่กำลังทำ
เผ่าแม่มดชราที่กำลังตักน้ำริมแม่น้ำแหงนหน้าขึ้น อ้าปากค้าง ถังไม้หลุดจากมือ
กลิ้งตุ๊บ ๆ ลงไปในแม่น้ำ
เผ่าแม่มดหนุ่มที่กำลังฝึกหมัดอยู่บนลานโล่งชะงักค้าง
หมัดยกอยู่กลางอากาศ
ราวกับถูกสาปให้หยุดนิ่ง
เหล่าเด็กเผ่าแม่มดที่กำลังวิ่งไล่เล่นกันหยุดชะงัก แหงนมองท้องฟ้าด้วยใบหน้าเล็ก ๆ
เด็กน้อยคนหนึ่งน้ำมูกไหล อ้าปากกว้างจนสูดน้ำมูกกลับเข้าไป
ทั่วทั้งหุบเขาเงียบกริบ
จากนั้น แรงกดดันก็แผ่ลงมา
กลิ่นอายระดับบรรพชนอูทั้งสิบสองสายทะลักลงมาจากเสาแสง ราวกับภูเขาสิบสองลูกกดทับท้องฟ้าเหนือหุบเขาพร้อมกัน
แรงกดดันนั้นเก่าแก่ บริสุทธิ์ และทรงอำนาจ
แฝงไว้ด้วยพลังดั้งเดิมที่หลงเหลือจากคราวที่ผานกู่แยกฟ้าผ่าดิน
“ตุบ!”
เผ่าแม่มดชราคนหนึ่งเข่าอ่อน ทรุดลงคุกเข่ากับพื้น
“ตุบ ตุบ ตุบ!”
ราวกับโดมิโนล้มต่อกัน คนหนึ่งแล้วคนหนึ่ง
เผ่าแม่มดหลายพันคนทั่วทั้งหุบเขาพากันคุกเข่าลงทั้งหมด
พวกเขาหมอบราบกับพื้น
ตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง
หน้าผากแนบติดดิน ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า
“นี่...นี่มันกลิ่นอายอะไรกัน?!”
“บรรพชนอู! เป็นกลิ่นอายของท่านบรรพชนอู! ตอนเด็กข้าเคยสัมผัสได้บนแท่นบูชา! แต่คราวนี้ทรงพลังยิ่งกว่ามาก!”
“เกิดอะไรขึ้น? ท่านบรรพชนอูไม่ใช่...ไม่ใช่จากไปนานแล้วหรือ?”
“หรือบรรพชนจะสำแดงปาฏิหาริย์? ขอให้บรรพชนคุ้มครอง! ขอให้บรรพชนคุ้มครอง!”
เผ่าแม่มดหนุ่มคนหนึ่งหมอบอยู่กับพื้น เสียงสั่นเครือ “กลิ่นอายนี่น่ากลัวเกินไปแล้ว...ข้ารู้สึกว่าสายเลือดกำลังเดือดพล่าน ราวกับมีบางอย่างในร่างกายกำลังขานรับ...”
เผ่าแม่มดชราที่อยู่ข้าง ๆ พูดเสียงสั่นงันงก
“อย่าพูด! นี่คือแรงกดดันระดับบรรพชนอู! ข้ามีชีวิตมานานขนาดนี้ เคยสัมผัสเพียงกลิ่นอายที่หลงเหลืออยู่บนรูปสลักหินของแท่นบูชาเท่านั้น แต่กลิ่นอายตอนนี้...ทรงพลังยิ่งกว่ารูปสลักไม่รู้กี่เท่า! นี่ต้องเป็นกลิ่นอายของบรรพชนอูตัวจริงแน่นอน!”