ศิษย์คนนั้นทรุดเข่าลงกับพื้นดังตุบ
เพราะตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ
ห้องลับพลันตกอยู่ในความเงียบงันชวนพิกล
ประมุขเผ่ากับผู้อาวุโสสบตากัน ต่างเห็นอารมณ์เดียวกันในดวงตาของอีกฝ่าย—
“เป็นไปไม่ได้”
“เป็นไปไม่ได้ +1”
แต่พลังต้นกำเนิดบรรพชนอูทั้ง 12 ส่วนบนโต๊ะเป็นของจริง ความกดดันอันน่าสะพรึงกลัวนั้นหลอกใครไม่ได้
อักขระโบราณที่ไหลเวียนอยู่บนตำราวิชาก็หลอกใครไม่ได้เช่นกัน
ประมุขเผ่าอ้าปาก แล้วก็หุบลง
หุบลง
แล้วก็อ้าอีกครั้ง
ทำซ้ำอยู่หลายรอบ
สุดท้ายก็เค้นคำถามออกมาได้ประโยคหนึ่ง
“เจ้า...เจ้าเป็นใครกันแน่?”
“ข้า?” หลินเป่ยตบอกน้อย ๆ ของตัวเอง
“แน่นอนว่าข้าคือ—”
ยังพูดไม่ทันจบ
รูปสลักบรรพชนอูทั้ง 12 ที่ด้านหลังห้องลับพลันส่องแสง
พูดให้ถูกคือ มีรูปหนึ่งที่ส่องแสง—รูปสลักบรรพชนอูโฮ่วถู่
แสงอ่อนโยนและศักดิ์สิทธิ์สายหนึ่งค่อย ๆ ลอยขึ้นจากฐานรูปสลัก
ก่อนแผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งร่าง
พื้นผิวหินเริ่มโปร่งใส เปล่งประกายสีหยกอันนุ่มนวล
แสงนั้นปกคลุมทั่วทั้งห้องลับ
อบอุ่นและสง่างาม
ร่างของประมุขเผ่ากับผู้อาวุโสแข็งทื่อขึ้นมาทันที
จากนั้น—
“ลูกหลานของข้า”
เสียงหนึ่งดังขึ้น
อ่อนโยน ทรงอำนาจ และแฝงกลิ่นอายโบราณที่ข้ามผ่านกาลเวลา
คล้ายดังมาจากฟ้าเก้าชั้น ทั้งยังเหมือนกระซิบอยู่ข้างหู
ประมุขเผ่ากับผู้อาวุโสหันไปพร้อมกัน
มองไปยังรูปสลักบรรพชนอูโฮ่วถู่
ดวงตาของรูปสลักส่องประกายขึ้นแล้ว
ดวงตาคู่หนึ่งที่เปี่ยมด้วยปัญญาและเมตตากำลังมองพวกเขาอยู่