ภายในห้องลับ แสงเทียนไหววูบ
ประมุขเผ่านั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะรองนั่ง
จนก้นชาไปหมดแล้ว
เขาเปลี่ยนท่านั่ง พลางเหลือบมองผู้อาวุโสข้างกาย
ในที่สุดก็อดเอ่ยปากไม่ได้
“ข้าบอกเลยนะผู้อาวุโส นั่งแช่อยู่ตรงนี้เฉย ๆ ก็ไม่ใช่เรื่องแล้ว”
ผู้อาวุโสปรือตาขึ้นเล็กน้อย
“แล้วเจ้าอยากทำยังไง?”
“ออกไปสิ!”
ประมุขเผ่าตบต้นขาฉาด
“เจ้าเด็กนั่นยังหย่านมไม่สนิทด้วยซ้ำ เข้าไปแล้วไม่รู้ต้องรอถึงปีไหนถึงจะออกมาได้ การทดสอบ 12 ด่าน ด่านไหนไม่ต้องใช้เวลาเล่า? ก่อนหน้านี้คนในเผ่าที่เข้าไป อย่างน้อยก็ใช้เวลาปีครึ่ง บางคนสามปียังไม่ออกมาเลย ถึงสุดท้ายจะล้มเหลวก็เถอะ แต่เวลาที่ใช้มันก็อยู่ตรงนั้นนะ”
ผู้อาวุโสครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ลูบเคราพลางพยักหน้า
“อืม... ที่เจ้าพูดก็มีเหตุผล แม้ผู้อาวุโสท่านนั้นจะมีกายเนื้อแข็งแกร่ง แถมยังมีสายเลือดเผ่าแม่มดของพวกเรา แต่การทดสอบของบรรพชนอูสิบสองตนไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ ตอนที่พวกเราเข้าไปในปีนั้น แค่ด่านแรก ‘วายุ อัคคี อัสนี สายฟ้า’ ก็เกือบย่างข้าจนสุกเป็นแม่มดน้อยแล้ว”
“นั่นน่ะสิ!” ประมุขเผ่าลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย กระดูกลั่นกรอบแกรบ “ข้าว่านะ ต่อให้เขาผ่านด่านได้ อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาครึ่งปีถึงหนึ่งปี พวกเราจะเฝ้าอยู่ตรงนี้เป็นปีไม่ได้หรอก ในเผ่ายังมีเรื่องอีกตั้งกอง”
ผู้อาวุโสก็ลุกขึ้น ปัดฝุ่นที่ก้น
“ก็ได้ เรียกศิษย์มาสักคนให้เฝ้าไว้ ถ้าผู้อาวุโสท่านนั้นออกมาเมื่อไหร่ ก็ให้มารายงานพวกเรา”
“นั่นแหละ!”
ประมุขเผ่าพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนตะโกนไปทางด้านนอกห้องลับ “ใครก็ได้!”