“แขกหรือ?” ชายชราเผ่าแม่มดคนหนึ่งเดินออกมาโดยใช้ไม้เท้าพยุงกาย
ดวงตาขุ่นมัวจับจ้องนักพรตยุง
“อู๋ปี้ เจ้าบ้าไปแล้วหรือ? นั่นคือเผ่าปีศาจนะ! เผ่าปีศาจสังหารพวกเราไปตั้งเท่าไรแล้ว? เจ้ายังกล้าพาพวกปีศาจเข้ามาในเขตเผ่าอีกหรือ?”
อู๋ปี้ร้อนใจขึ้นมา
“ข้าไม่ได้พาเขามา! เป็นเจ้าหนูน้อยคนนี้ต่างหากที่พามา! เขาบอกว่าสามารถทำให้บรรพชนอูสิบสองตนกลับคืนสู่โลกได้!”
ทั้งลานเงียบกริบ
จากนั้นทุกคนก็หันมามองหลินเป่ย
สีหน้าเปลี่ยนจากเกลียดชังเป็นงุนงง
แล้วจากงุนงงก็กลายเป็น...อยากหัวเราะ
เด็กตัวกะเปี๊ยกคนหนึ่ง
เด็กน้อยอ้วนจ้ำม่ำ ผิวขาวเนียน แขนกลมป้อมเหมือนรากบัว ใบหน้ากลมเหมือนหมั่นโถว
ยืนอยู่ต่อหน้าเผ่าแม่มดร่างกำยำ
ตัวสูงยังไม่ถึงน่องของพวกเขาด้วยซ้ำ
แต่กลับบอกว่าจะทำให้บรรพชนอูสิบสองตนกลับคืนสู่โลกได้หรือ?
เผ่าแม่มดหนุ่มคนหนึ่งอดหัวเราะไม่ได้
“อู๋ปี้ เจ้าไปสูดไออาฆาตในสนามรบจนสมองพังหรือไง? เด็กนี่คงยังไม่หย่านมด้วยซ้ำ ยังจะทำให้บรรพชนอูสิบสองตนกลับคืนสู่โลกอีก?”
อู๋ปี้หน้าแดงก่ำ
“ข้าไม่ได้บ้า! ที่เขาพูดเป็นความจริง! ข้า...ข้าสัมผัสได้!”
“เจ้าสัมผัสได้? อาศัยอะไรถึงสัมผัสได้?”
อู๋ปี้หน้าแดงก่ำ
ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร
พูดตามตรง ตัวเขาเองก็ไม่ค่อยเชื่อคำพูดของหลินเป่ยนัก
แต่ไม่รู้ทำไม
ตอนเห็นเด็กอ้วนคนนี้ในสนามรบอู๋เยา
ส่วนลึกในสายเลือดของเขากลับเกิดความรู้สึกเชื่อใจขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ