“รีบดูเร็ว ของที่ดรอปมามีอะไรบ้าง!”
ที่ลานหน้าประตูเมือง ลู่เฉินกับฝานจิ่งหยุดลงด้วยความตื่นเต้นระคนประหม่า
เมื่อครู่พวกเขาเพิ่งฆ่าบอสไป แถมยังดรอปอุปกรณ์มาหลายชิ้น!
ยามค่ำคืน ภายในเมืองกับนอกเมืองราวกับเป็นคนละโลก ผู้เล่นที่ออกไปล่ามอนสเตอร์ส่วนใหญ่กลับเข้ามากันหมดแล้ว ทั่วทั้งลานเต็มไปด้วยแผงขายของ คนกินข้าว และผู้คนที่กำลังพูดคุยพักผ่อน มองไปทางไหนก็เห็นแต่ศีรษะคนแน่นขนัด
ลู่เฉินกับฝานจิ่งหามุมที่คนน้อยหน่อย ก่อนจะนำอุปกรณ์ที่ราชาหมาป่าวายุทิ้งไว้เมื่อครู่ออกมาทั้งหมด
ที่จริงลู่เฉินรู้ตั้งแต่เห็นบอสแล้วว่ามันจะดรอปอะไร เพียงแต่ต้องตรวจสอบค่าสถานะให้แน่ใจก่อน หากเดาไม่ผิดก็น่าจะเป็นอุปกรณ์ระดับทองแดง 2 ชิ้น กับอุปกรณ์ธรรมดาอีก 2 ชิ้น
การรุกรานจากหุบเหวลึกเริ่มขึ้นมาแล้ว 90 ปี วิธีโจมตีของมอนสเตอร์ส่วนใหญ่และค่าสถานะของอุปกรณ์ถูกผู้คนศึกษาจนเข้าใจมานานแล้ว ลู่เฉินไม่เคยตั้งใจไปหาข้อมูล แต่ก็พอได้ยินมาบ้าง โดยเฉพาะอุปกรณ์เลเวลต่ำกว่า 20 แค่เห็นชื่อก็พอจะรู้แล้วว่าอาชีพไหนใช้
“ไม้เท้าหยกเขียว! อาวุธของฉัน!”
สิ่งแรกที่ฝานจิ่งเห็นคือคทาเวทซึ่งเปล่งแสงสีเขียวจาง ๆ เหมือนกับอันที่จงเสวี่ยถืออยู่ทุกประการ เป็นอาวุธระดับทองแดงเลเวล 5 พอดี