“อร่อยไหม?”
ลู่เฉินกับฝานจิ่งเดินกินซาลาเปาไส้เนื้อไปด้วยกัน ฝานจิ่งยังกลืนไม่ทันหมดก็จ้องลู่เฉินตาไม่กะพริบ
นี่เป็นซาลาเปาไส้เนื้อวัวเชียวนะ ก่อนหน้านี้ทั้งคู่สู้กับควายป่ากลายพันธุ์อยู่ตั้งนานก็ยังตีไม่ดรอปเนื้อวัวเลย เพิ่งจะได้กินเอาตอนนี้เอง
“อร่อยใช้ได้เลย”
ลู่เฉินพยักหน้า ซาลาเปาไส้เนื้อวัวลูกละ 10 เหรียญทองแดง มื้อนี้กินกันไปคนละ 40 เหรียญทองแดง จะไม่อร่อยได้ยังไง?
ที่สำคัญคือเนื้อวัวในซาลาเปามีไม่มากนัก
หลังพ่อแม่เสียชีวิต ลู่เฉินก็ใช้ชีวิตอยู่ในสถานสงเคราะห์มาโดยตลอด แทบไม่เคยได้กินเนื้อสักครั้ง แค่ได้กินบะหมี่ไข่สักชามก็ถือว่าฟุ่มเฟือยสุด ๆ แล้ว ปกติได้กินแต่เผือกกับมันฝรั่ง จู่ ๆ มาได้กินซาลาเปาแป้งขาวไส้เนื้อแบบนี้ จึงยังไม่ค่อยชิน
แต่พอเห็นฝานจิ่งกินอย่างมีความสุข ลู่เฉินก็รู้สึกว่าเงินที่จ่ายไปคุ้มค่าแล้ว แค่ไม่กี่สิบเหรียญทองแดงเอง เขามีเนตรหยั่งรู้อยู่ จะค่อย ๆ หาของมาทำชุดอุปกรณ์ให้ทั้งคู่ก็ไม่ใช่ปัญหา พอมีของเหลือก็ค่อยเอาไปขายได้เงิน
อีกอย่าง ยิ่งเลเวลมอนสเตอร์สูง วัสดุอื่น ๆ ที่ดรอปก็ยิ่งมาก แค่ค่าอาหารอย่างเดียว ลู่เฉินยังรู้สึกว่าไม่เท่าไร
ซาลาเปาไส้เนื้อไม่ได้ลูกใหญ่เท่าไรนัก ลู่เฉินกินไปสองลูกก็ยังไม่อิ่ม แต่จะให้กลับไปซื้ออีกคงเป็นไปไม่ได้ ซาลาเปาลูกละ 10 เหรียญทองแดง เงินซื้อซาลาเปาไม่กี่ลูกก็พอซื้ออุปกรณ์เกรดขาวได้ชิ้นหนึ่งแล้ว
“ยังกินไม่อิ่มใช่ไหม เอานี่ไป”