“ไม่เลวเลย อุ้งตีนหมีนี่อร่อยมาก”
เซียวเยว่กินอย่างเอร็ดอร่อย แถมยังเอ่ยชมอุ้งตีนหมีไม่ขาดปาก ก่อนจะขอบคุณลู่เฉินกับฝานจิ่งด้วย
ถ้าลู่เฉินไม่เอาอุ้งตีนหมีออกมาให้ เซียวเยว่กับจงเสวี่ยคงไม่รู้ว่าต้องรออีกนานแค่ไหนกว่าจะล่าอุ้งตีนหมีได้ บางทีอาจต้องใช้เงินซื้อเอาเท่านั้น
แต่อุ้งตีนหมีไม่เพียงราคาแพง ยังมีจำนวนจำกัดด้วย บนลานกว้างตรงประตูเมืองมีร้านอาหารตั้งเรียงราย รอรับซื้ออุ้งตีนหมีอยู่มากมาย อยากซื้อให้ได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายนัก
“ใช่ อร่อยมาก อร่อยสุด ๆ”
ฝานจิ่งกินจนท้องป่องถึงยอมหยุด นี่เป็นมื้อที่อร่อยที่สุดในรอบ 18 ปีของเธอ ใครจะคิดว่าเมื่อตอนเช้ายังได้กินแค่มันฝรั่งต้มฟรีจากโรงเตี๊ยม พอตกเที่ยงกลับได้กินอุ้งตีนหมีแล้ว
หลังจากกินอุ้งตีนหมี ฝานจิ่งก็ได้รับพลังวิญญาณเป็นค่าสถานะเพิ่มขึ้น 20 แต้ม ทำให้พลังโจมตีของเธอเพิ่มขึ้นทันตา มากกว่าตอนเปลี่ยนอาวุธเสียอีก
มิน่าล่ะอุ้งตีนหมีถึงได้แพงขนาดนี้ เพิ่มค่าสถานะทีเดียวตั้ง 20 แต้ม คนมีเงินคงแย่งกันจนหัวแทบแตก
ส่วนจงเสวี่ยกินไปเพียงนิดเดียวก็หยุด สีหน้าไม่บ่งบอกอารมณ์ ไม่รู้ว่าเคยกินอาหารพวกนี้หมดแล้ว หรือแค่กินไม่เก่งกันแน่
เมื่อกินดื่มจนอิ่มหนำ เซียวเยว่ก็เก็บข้าวของทั้งหมด ก่อนกล่าวลาลู่เฉินกับฝานจิ่ง
“เอาละ กินอุ้งตีนหมีกันแล้ว พวกเราไปเก็บเลเวลกันเถอะ”
“ระวังตัวด้วย ไว้เจอกันคราวหน้า”
ก่อนจากกัน เซียวเยว่ก็เพิ่มลู่เฉินกับฝานจิ่งเป็นเพื่อนอย่างไม่ลังเล ทั้งสองคนก็เลยเพิ่มจงเสวี่ยเป็นเพื่อนด้วยเช่นกัน
“วันนี้โชคดีจริง ๆ”